به تعدادی دانشجو نیازمندیم!

باری، اگر پولی در کار نباشد، امکان تحصیل علم سخت باشد. هیچ یارانه‌ای هم کفاف آن را ندهد. کفاف کی دهد این یارانه‌ها به هستی ما؟... اصولا در عالم خلقت، دوچیز است که پدر درآر است: مهریه و شهریه! در باب مهریه باز جای کمی ـ و بلکه بسی ـ امیدواری است. چرا که شایع است مهریه را کی داده، کی گرفته؟... اما در مورد شهریه این خبرها نیست. هم باید بدهی، هم می‌گیرند. دانشگاه است، خانه خاله که نیست.

در اثبات همین ادعاهای ارزنده ما یعنی لزوم برخورداری از ثروت برای تحصیل دانش بود که نظام آموزش عالی ما (که ان‌شاءالله عالی است، خداوند متعالی‌اش بفرماید)، حتی به فکر حذف کنکور افتاد و هفشده روز پیش اعلام همگانی کرد که در 11 هزار کدرشته و محل در دانشگاه‌های پیام نور و غیرانتفاعی و دانشگاه آزاد، کنکور بی‌کنکور. هرکس که می‌خواهد بدون آزمون سراسری وارد دانشگاه شود و دانشجو بشود؛ فقط کافی است که اراده کند. و سپس در ادامه، کیف پول یا کارت بانکی خود یا والدین گرامی‌اش را بردارد و جهت ثبت‌نام، به مراکز تحصیلی نظام آموزش عالی مراجعه کند.

بسیاری از کارشناسان بر این باور و انتظار بودند که مشتاقان علم و دانش در صفوف به هم فشرده ثبت‌نام، از سر و کول هم بالا روند. اما در کمال ناباوری، از سوی سازمان سنجش بدون رنجش اعلام شد که تا آخرین مهلت قانونی‌اش فقط 32 هزار نفر ثبت‌نام کرده‌اند. حال آن که اعلام شده بود 300 هزار دانشجو بدون کنکور پذیرش می‌شوند. پیدا کنید بچه‌های پشت کنکوری پرتقال فروش را...!

بسته پیشنهادی: چون در امر خطیر پذیرش دانشجوی پولی و حذف کنکور، قصد کمک به مسئولان آموزش عالی خالی از دانشجو را داریم؛ فلذا عرایضی را درخصوص جذب حداکثری دانشجویان برای ثبت‌نام معروض می‌داریم:

1ـ اثبات خوبی علم: اعلام و مدام تکرار شود که ثروت بدون علم فایده‌ای ندارد. ثروتمندان جامعه، دانشگاه‌ها را دریابید که غفلت موجب پشیمانی است.

2ـ جای چانه‌زنی: قیمت شهریه‌ها مقطوع باشد. یک چیزی برای چانه‌زنی هم در نظر گرفته شود. ملت در سایر جاها چانه می‌زند، دوست دارد در دانشگاه هم بزند. طرح چانه‌زنی در بالا نیست که در عالم سیاست با فشار از پایین همراه باشد.

3ـ تقسیط هزینه‌ها: دانشگاه توقع یکجا گرفتن پول برای ثبت‌نام نداشته باشند. مردم به زندگی بدون قسط عادت ندارند، استقبال نمی‌کنند. ثبت‌نام کردیم و قسط آغاز شد!

4ـ جمع‌آوری یارانه: تمامی اعضای خانواده دانشجو، یارانه‌های خود را روی هم بگذارند، بگذارند به حساب عضو دانشجوی خانواده تا بتواند برود دانشگاه درس خواند برای خودش کسی بشود و وقتی شد، معادل همان یارانه‌ها را در بیاورد، بیاورد خانواده پس بدهد.

5ـ دادن آگهی: در صورتی که هیچ توصیه و راهکاری افاقه نکند، در روزنامه‌ها و رسانه‌ها آگهی بازرگانی داده شود که «به تعدادی دانشجوی پولی جهت تحصیل علم نیازمندیم». باز هم افاقه نکرد، زنگ بزنیم 110. زبان خوش هم حدی دارد!