در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
تلنگر
آن اسم کوچک نان داد
بسیاری از ما با این تصویر قدیمی و این جملات نقلشده از پدرها و مادرهایمان آشنایی داریم؛ تصویری که در آن فرزندان یک خانواده، چه دختر و چه پسر بدون اجازه والدین آب هم نمیخوردند و شاید بهتر است بگوییم نمیتوانستند بخورند. پیرو همین با اجازه پدرها و مادرها جملات فراوانی هم در تائید لزوم حفظ حرمت آنها سینه به سینه نقل شده و برای ما به جا مانده است.
همه ما با معروفترین این جملهها آشناییم. جملهای که بارها و بارها گفتهاند و گفتهایم و شنیدهایم: «ما آن زمانها پایمان را هم جلوی پدرمان دراز نمیکردیم.» این جمله معروف در واقع نماد و نشانهای آشکار در تعامل و رابطه پدر و فرزندی است که خیلیها البته همیشه از آن برای توصیف این نوع رابطه در زمانهای گذشته یاد میکنند. البته این جمله در بیشتر مواقع دفاعیهای مبنی بر بهتر بودن رابطههای پدری و فرزندی در گذشتهها بوده است. به راستی آیا آن رابطههای به ظاهر دور شده بهتر بوده است؟ آیا اکنون با گونه دیگری از رابطهها در این طیف روبهرو هستیم؟ تکرار همراه با تاسف این جمله که ما جلوی بزرگترها پایمان را حتی دراز نمیکردیم گویا مهر تائیدی بر نگاه حسرتبار بسیاری از پدر و مادرهای امروزی به آن نوع رابطه بوده است؛ رابطهای که انگار کاملا ضابطهمند و احترامآمیز بوده و البته مهر و محبت نیز در آن موج میزده است. کمتر فرزندی است که حالا از آن نوع احترام که حتی به فرد اجازه نمیداده پایش را جلوی بزرگتر دراز کند با تاسف و به بدی یاد کند. انگار خیلیها دلشان برای آن وقتها که پدرها پدر بودند و فرزندها فرزند، تنگ شده است و تنگ میشود؛ البته هستند بعضیها که از این وضع خوششان هم میآید. اما انگار عدهای از فرزندان دیروز که حالا برای خود پدر و مادر شدهاند و البته فرزندان، آنها را به اسم کوچک صدا میزنند، بیشتر دلشان تنگ شده و پای حرف بعضی از آنها که بنشینی شاید به شما بگویند که دلشان برای شنیدن کلمه بابا یا مامان از زبان فرزندانشان لک زده است. قصد این نوشته زیر سوال بردن تعامل و رابطه فرزندان با پدر و مادر در زمان حال نیست؛ قصد این نوشته تنها طرح این پرسش است که چگونه و به چه دلایلی برخیها در رابطه پدر و مادر و فرزند به جای واژه پدر یا مادر از نام کوچک استفاده میکنند؟ پاسخ این پرسش مربوط به همه ماست و پرسش این است که آیا میتوان بدون اجازه پدر و مادر آب نخوردن را افراط و به اسم کوچک صدا زدن آنان را تفریط نامید؟ آیا زیبایی و حرمتی که در واژه پدر و مادر و مامان و بابا وجود دارد در نام کوچک افراد در مقام پدر و مادر هست؟ آیا اگر این نحوه تعامل را نامناسب بدانیم در این تعامل نامناسب پدر و مادرها مقصرند یا کودکان پنج و شش ساله و کوچکتر و بزرگتر که پدر و مادر را به نام صدا میزنند؟ شما فکر کنید و به خودتان پاسخ دهید.
صولت فروتن / جامجم
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
