آشتی،آشتی، تا روز قیامت

خودتان را سرزنش می‌کنید که چطور توانسته‌اید این همه سال بدون او​ که فامیل عزیزتان بوده و دوران کودکی یا جوانی یا نوجوانی را کنارش گذرانده‌اید، سر کنید. فکر می‌کنید صدایش حالا چطوری شده؟ قیافه‌اش چه شکلی است؟ دلش برای شما تنگ‌شده یا نه؟ اصلا شما را می‌شناسد؟ این‌گونه است که جرات می‌کنید شال و کلاه کنید و بروید سراغش و خیلی ساده دست دوستی​را طرفش دراز کنید و بگویید «بیا از نو شروع کنیم. بیا باز با هم فامیل باشیم... دنیا ارزش این حرف‌ها را ندارد... بیا...»

اما وقتی به خانه‌اش می‌رسید، پارچه‌های سیاه را می‌بینید روی در و دیوار و حجله‌ای را که توی آن عکس اوست و آن وقت بقیه بستگان را می‌بینید که گریه می‌کنند و می‌گویند «چقدر دیر آمدی!»

چه شد؟ ناراحت شدید؟ همه آنهایی که با یکی از بستگانشان قهر هستند باید بدانند که به واقعیت پیوستن چنین کابوسی برایشان چندان دور از ذهن نیست و ممکن است زمانی از قهرکردن پشیمان شوند که دیگر دیر شده است. ما در این گزارش به بررسی علل قهر در خانواده‌ها می‌پردازیم.

علی یوشی‌زاده