بیا دوباره بسازیم

تو وقتی گریه‌ام را دیدی، دستپاچه شدی، انگار فکر نمی‌کردی از این کارت دلگیر شوم، گویی قصدت شکستن دل من نبود. عذرخواهی کردی و دست به کار شدی تا برایم خانه‌ای بسازی. من هم به رسم روزهای کودکی خیلی زود فراموش کردم و همراهت شدم. در مدت زمان کمی خانه‌ای ساختیم، خیلی زیباتر از خانه قبل. این بار دیگر نه‌تنها خرابش نکردی، بلکه مراقب بودی کسی آسیبی به آن نرسد.

از آن روزها خیلی گذشته و ما قواعد بازی را فراموش کرده‌ایم. مدت‌هاست، ناراحتی‌ام دستپاچه‌ات نمی‌کند و نمی‌گویی می‌خواهی آنچه را خراب کردی، دوباره بسازی. شاید چون من هم بسادگی کودکی‌هایمان اشتباه تو را فراموش نمی‌کنم!

حالا که دیگر همبازی بچگی‌های هم نیستیم، حالا که دیگر بازی جدی شده است و ما همسفر زندگی شده‌ایم، چرا این دوباره ساختن‌ها را از یاد برده‌ایم؟

این رسم با هم بودن زیر سقف مشترک است که گاهی یکی از ما بدون آن‌که بخواهیم، رفتاری انجام می‌دهد که طرف مقابل برنجد، اما این رسم زندگی مشترک نیست که با خطای من، تو گمان کنی پیوندی که بسته‌ای، از هم گسسته خواهد شد و ترمیم نمی‌شود و این رسم زندگی مشترک نیست که با خطای تو گمان کنم بازی تمام شده است.

ما که خانه‌سازان ماهری بودیم، تجربه کرده‌ایم وقتی خانه‌ای را دوباره می‌سازیم، زیباتر از بار اول خواهد بود، وقتی با هم می‌سازیم، محکم‌تر، دلنشین‌تر و ماندگارتر خواهد بود؛ پس چرا حالا وقتی خانه‌‌مان در هم می‌شکند و روابطمان فرو می‌ریزد، دوباره با هم آن را نسازیم؟

عشق و پیوند ما گرانبها‌ترین دارایی‌مان است. باید بیاموزیم خرابی‌هایش را به گونه‌ای ترمیم کنیم که از روز اولش زیبا‌تر شود و یادمان باشد که عشق واقعی در آن قصه‌هایی نیست که شنیده‌ایم از دلدادگانی که بعد از مشکلات بسیار به هم رسیدند و آن وقت سال‌های سال بخوبی و خوشی با هم زندگی کردند. اصلا شاید این قصه‌ها ما را به اشتباه انداخته است. عشق حقیقی در طول زمان ایجاد می‌شود. مشکلات و نحوه کنار آمدن با آنها پیوند ما را محکم‌تر می‌کند مثل طنابی که هر بار بعد از پاره‌شدن، گره بخورد و دو سر آن به هم نزدیک‌تر شود.

بیا شریک روزهای غم و شادی هم باشیم، بیا عهد ببندیم خطای هم را کودکانه فراموش کنیم. بیا اگر لازم شد صد‌ها بار دوباره عشق و اعتماد را در چار‌دیواری‌مان بسازیم. بیا جدا شدن را فراموش کنیم. من و تو باید تا انتهای این جاده همسفر بمانیم.

ندا داوودی