لیگ جهانی با دعواهای محلی؟

با این حال اما نزدیکی رقابت‌ها، نباید جنجال‌آفرینی تماشاگران و گاهی بازیکنان در بازی‌های لیگ برتر را توجیه کند. تماشاگر حاضر در سالن بیشتر به دنبال دیدن یک مسابقه بدون واسطه‌ای چون تلویزیون است. او می‌خواهد با دیدن نزدیک مربیان و ورزشکارانی که دوستشان دارد، تخلیه هیجانی داشته باشد، بنابراین نخستین وظیفه گردانندگان بازی‌ها احترام گذاشتن به احساسات و هیجانات مردمی است. وقتی همه امکانات و تسهیلات برای تماشاگر در جریان مشاهده یک بازی پیش‌بینی شده باشد و به عبارتی به حضور آنها احترام متقابل گذاشته شود، از احتمال بروز پرخاشگری جلوگیری می‌کند. نکته دوم اما مدیریت رفتار و هیجان تیم‌های باشگاهی است که متاسفانه در هفته‌های اخیر در والیبال توجه در خور شأن این ورزش به آن نشده است. نباید مدیران والیبال فکر کنند فقط در قبال عقد قرارداد در ابتدای فصل یا پرداخت قسط‌های بازیکنان در دوران بازی‌ها نقش مدیریتی دارند، بلکه آنها باید بازیکنان را ملزم به رعایت مسائل اخلاقی و انضباطی کنند. در والیبال نیز پول تزریق شده و ممکن است این تعریف غلط را در این ورزش هم داشته باشیم که چون پول آمد، بنابراین والیبال هم حرفه‌ای شده است. فقط پول ملاک حرفه‌ای بودن نیست، رفتار حرفه‌ای را هم باید آموخت. مدیریت رفتار بازیکنان در نهایت به ساختار باشگاهی می‌انجامد اما در هفته‌های اخیر بسیاری از مدیران نسبت به آن بی‌توجه بودند. والیبال ورزش برخوردی نیست و برخلاف ورزش‌هایی که برخورد فیزیکی در جریان یک مسابقه وجود دارد، در والیبال رفتارهای فردی و حالت‌های هیجانی بازیکنان را بهتر می‌توان مدیریت کرد. برخورد مسئولان فدراسیون والیبال نیز از جمله نکاتی است که باید به آن توجه شود. به نظر می‌رسد فدراسیون و بخش‌های نظارتی و انضباطی آن هنوز با وجود صادر کردن برخی احکام انضباطی نتوانستند اوضاع پرتنش والیبال را در شهرهای مختلف کنترل کنند و شاهد اتفاق‌های تازه‌ای روی سکوها هستیم. اتفاق‌هایی که گاه از درون زمین با جنجال‌آفرینی بازیکنان به میان تماشاگران می‌رود. برخورد جدی‌تر با خاطیان و باشگاه‌های متخلف باید در رأس برنامه‌های فدراسیون والیبال قرار بگیرد تا ورزشی که به افتخار حضور در لیگ جهانی رسیده، همچنان دلمان را به دستاوردهای تازه توپ و توری خوش کند.

محمد رضاپور/ گروه ورزش