زودباور نباشیم

زودباور بودن در یک معنا خوب است. آن هم زمانی که آدم‌ها باورشان انسانی و اخلاقی است و این باورها و اندیشه‌های انسانی است که اساس تعامل میان آدم هاست.اما همه می‌دانیم که همیشه این گونه نیست و همیشه هستند آدم‌هایی متــرصد کلاه گذاشتن بر سر دیگران هستند و ذهن‌های زودباور را در معرض آسیب‌هایی جدی قرار می‌دهند.

بر همین اساس است که گفته‌اند و شنیده‌ایم که انسان زیرک از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود. اما تمام اینها حرف است و در حیطه عمل قصه جور دیگری است. در عمل می‌بینیم و می‌شنویم که بسیاری از ما با وجود آن که از صبح تا شب می‌شنویم که نباید زودباور باشیم و حتی چه بسا خودمان هم به دیگران توصیه می‌کنیم که زودباور نباشند باز هم در مقام عمل بسیاری از اوقات زودباور می‌شویم. گول می‌خوریم و در حساب و کتاب زندگی بر اساس وعده و وعید‌های دیگران گرفتار می‌شویم.

بسیاری از ما البته زودباوری را در حیطه مسائل عاطفی و دوست داشتن و دوست نداشتن می‌بینیم. هرچند در این حیطه حساس نیز زودباوری‌ها منجر به بروز آسیب‌های بسیار جدی به افراد جامعه شده و بسیار دیده‌ایم که بسیاری با زودباوری اسیر هوس‌های افراد هوسران شده‌اند، اما نباید فراموش کنیم که این هوسرانی تنها محدود به ابعاد حسی و عاطفی و روابط شخصی آدم‌ها نمی‌شود و آن​گاه که بحث به زودباوری‌های جمعی می‌رسد، پای کلاهبرداری‌ها و تخلفات مالی هم به میان کشیده می‌شود. موضوع اصلی این تلنگر زودباور نبودن است.

گاهی در مسائل عاطفی دچار خلا و کمبود هستیم و زودباورانه حرف‌های عاطفی دیگران را می‌پذیریم. بالاتر از آن گاهی کمبود‌های مالی و حتی در بسیاری مواقع طمع و حرص زیادی برای پول در آوردن، آن هم در زمانی اندک و با کمترین تلاش پای مارا به ورطه کلاهبرداری آدم‌های سودجو می‌اندازد. ماجرای پرونده یک تعاونی انبوه‌ساز را خیلی‌ها هنوز به خاطر دارند. به خاطر دارند که خیلی‌ها بدون کمترین تحقیق پول و سرمایه خود را به پای جایی ریختند که هنوز با گذشت سال‌ها باید دنبال سرمایه اولیه خود باشند. آیا برای چنین کارهایی نباید بر زودباوری خود خط بطلان بکشیم و با هر وعده و وعید رنگ و لعابداری وسوسه نشویم و پای هر قراردادی را نخوانده امضا نکنیم؟ نمونه‌هایی از این دست زودباوری‌ها بسیار است. کاش کم شود.

صولت فروتن / جام‌جم