پرونده‌ای که بسته شد

آنها که اشتباه فکر می‌کنند

بهنوش بختیاری بتازگی به بازی در تئاتر اظهار علاقه کرده و گفته است: معمولا همه فکر می‌کنند امثال من برای حضور در تئاتر وقت نمی‌گذارند، در صورتی که من علاقه‌مند حضور در این عرصه هستم و اصلا فعالیتم را از کلاس‌های بازیگری تئاتر آغاز کردم. امسال نیز از طرف کارگردان‌های خوبی چون هادی مرزبان، مسعود دلخواه و افسانه ماهیان برای حضور در تئاتر پیشنهاد داشتم که متاسفانه به دلیل مشغله‌کاری این همکاری میسر نشده است.

این بازیگر درباره حضور بازیگران سینما در تئاتر و مخالفت‌هایی که در این زمینه هست، این‌گونه توضیح داده است: از یک طرف حرف مخالفان را قبول دارم، چون افرادی هستند که عمرشان را برای تئاتر گذاشته‌اند و اگر قرار بر حضور باشد ابتدا باید این عزیزان در نمایش‌ها حضور داشته باشند، چون سختی و زحمتی که این هنرمندان می‌کشند و انرژی و احساسی که خرج می‌کنند، قابل احترام است. از طرف دیگر هر انسانی می‌تواند خودش برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد، بنابراین شاید بازیگران سینما و تلویزیون هم علاقه‌مند به این حضور باشند، پس نباید به آنها خرده گرفت.

این مردم هستند که تصمیم می‌گیرند چه کاری را ببینند، بنابراین نمی‌توان جلوی کسی را برای تجربه زندگی‌اش گرفت، چون نه سینما و نه تئاتر قلمروی شخص خاصی نیست.

دلی که لرزید و آدم شد

کامران تفتی با بیان این که دوست دارد یا روی صحنه تئاتر یا در کربلا از دنیا برود، تأکید کرد نمی‌خواهد از امام حسین(ع) خواسته‌های مادی مثل گرفتن سیمرغ داشته باشد.

وی عنوان کرده است: این روزها اتمسفری دور و برم وجود دارد که به شرایط قلبی و آنچه فکر می‌کنم، نزدیک‌تر است. جهانی که شاید خیلی‌ها درونشان داشته باشند. جالب است بگویم تمام زندگی‌ام فارغ از هرگونه تعارف، شعار و شیرین حرف‌زدن، در دهه اول محرم شکل گرفت. روزی در شرق تهران بودم که جماعتی پر شور و حال دیدم. شور و حال و عشق آنها من را نگه داشت، دلم لرزید، دلم آدم شد! چیزی از خدا می‌خواستم و آن را به من داد. برای همین حس می‌کنم همه چیز از همان 10 روز آغاز شد و من هر کجای جهان که باشم آن دهه آنجا هستم، از همان روز تا به حال که شاید کامران تفتی را تمام ایران بشناسند، آنجا هستم. در کنار کسانی که می‌خواهند برایشان در دسترس باشم یا از زندگی خصوصی‌ام چیزی بدانند. (جام جم - ضمیمه قاب کوچک)