طبیعت را رها نکنیم

پس روزهای تعطیل و جمعه‌ها درخانه می‌مانیم و فکر می‌کنیم توی این هوای سرد که نمی‌شود بیرون رفت. باید فکر سلامت خودمان هم باشیم.آن وقت است که پارک‌ها در روزهای تعطیل هم کم مشتری می‌ماند و بیشتر از هیاهوی آدم‌ها و خنده بچه‌ها، قارقار کلاغ‌هاست که میان برگ‌های زرد درختان می‌پیچد.دیگر خبری از سفره‌ها و خانواده‌های دور تا دورشان نیست. دیگر بچه‌ها دنبال هم نمی‌دوند و جمع خانوادگی کمتر به چشم می‌خورد.

این روزها در خانه می‌مانیم و با خودمان می‌گوییم این ماه آخر پاییز از آن دو ماه اولش هم دلگیرتر است؛ چقدر هم کش می‌آید، کاش زودتر تمام شود.

غافل از این‌که پس از این ماه تازه زمستان می‌‌آید و ما که منتظر هوای مناسب هستیم باید چند ماهی دیگر هم صبر کنیم.

و غافل از این‌که این اخلاق و رفتار نامهربان با طبیعت ماست که کش می‌آید؛ این‌که سلامت ما با ماندن در خانه و نشستن پای بخاری یا کنار رادیاتور شوفاژ تامین نمی‌شود. پس اگر می‌خواهیم همین مقدار شادابی را هم در جمع خانواده حفظ کنیم، باید دست یکدیگر را بگیریم و لااقل روزهای تعطیل به دامان طبیعت برویم​ و ساعتی ماندن​ کنار درخت‌ها، دیدن رنگ‌های دلنشین پاییزی و قدم‌زدن و هواخوردن نه تنها سلامت ما را به خطر نمی‌اندازد که مایه تقویت آن هم می‌شود. لازمه این کار هم یک دست لباس گرم، دستکش، شال گردن و یک کلاه است. اگر خیلی هم اهل راهپیمایی‌های طولانی یا کوهنوردی‌های سبک و خانوادگی نیستید، می‌توانید سری به یکی از پارک‌های نزدیک خانه بزنید.باور کنید از دست دادن این فرصت‌ها بسیار حیف است. بعدها حسابی افسوس خواهیم خورد که چرا نرفتیم و دمی را در دل طبیعت نگذراندیم.

خانم‌های خانه هم یادشان باشد، کار خانه تمامی ندارد. هر قدر بسابید و بروبید، باز هم کاری برای انجام دادن هست. باید برنامه داشته باشیم؛ چه برای کارهای خانه و چه برای کارهای بیرون از خانه. فرصت‌هایی را هم باید به گشت‌وگذار و تفریح اختصاص دهیم. این موقع ها کار و هر آنچه مربوط به کار است باید تعطیل شود. باید برویم شاد باشیم، نفس عمیق بکشیم و به چیزی جز سلامت و کنار هم بودن فکر نکنیم.با انجام چنین کاری که در شهرهای کوچک و بزرگ، شدنی است، برای بهتر کار‌کردن و راندمان بیشتر داشتن هم آماده‌تر می‌شویم.باور کنید این کار شدنی است. فقط ​ برنامه و قدری همت می‌خواهد.