وداع تلخ با تشک کشتی
علیرضا دبیر نه نیازی به معرفی دارد، نه تعریف و تمجید. ستاره دهه 70 و 80 کشتی ایران، گرچه پنج مدال ارزشمند جهانی و المپیک برای کشتی ایران به ارمغان آورد، اما مگر وداع تلخ او از دنیای کشتی در المپیک 2004 آتن از خاطرهها میرود!
برای گفتن توانایی این ستاره کشتی ایران همین بس که او در کنار بزرگانی چون شادروان تختی، امامعلی حبیبی، عبدالله موحد و رسول خادم، تنها آزادکاران ایران است که طلای بازیهای المپیک در کارنامهشان میدرخشد.
دبیر که سال 98 در جهانی تهران با درخششی مثال زدنی بر نخستین مدال طلای خود بوسه زد، در سالهای 99، 2001 و 2002 هم به مدال نقره دست یافت و بهترین مدال خود، یعنی طلای المپیک را در سیدنی 2000 به گردن آویخت.
اما این کشتیگیر توانمند پس از آن که در بازیهای آسیایی 2002 بوسان و در 24 سالگی از ناحیه کتف دچار مصدومیت شد، فکرش را نمیکرد که این مصدومیت چنان جدی باشد که همچون سدی مستحکم مانع ادامه بلندپروازیهایش شود.
دبیر بعد از این آسیبدیدگی، دیگر همان کشتیگیر جسور سابق نشد تا با حضور ناموفق در بازیهای المپیک آتن، به دوره قهرمانی خود خیلی زود پایان دهد.
گفت و گو
