وقتی تصویر به حرف می‌آید

اواخر دهه 1920: صدا در فیلم‌های صامت اولین سال‌های اختراع سینما به موسیقی‌های ارکسترال یا نوازندگی‌های تک نفره ختم می‌شد. این فیلم‌ها در نبود دیالوگ برای برقراری ارتباط بیشتر با تماشاچی، به مناسبت هر صحنه موسیقی ضبط شده یا زنده‌ای پخش می‌کردند.

اواخر دهه 1930: در آن زمان صدا کم‌کم داشت راهش را در سینما باز می‌کرد؛ اما به نظر فیلمسازان آن دوره صدا کابوسی غیرقابل پذیرش بود. از نظر آنها فیلم‌های صامت، آثار کاملی بود که هیچ نیازی به ورود عنصری به نام صدا نبود.

اواخر دهه 1940: رکود اقتصادی در آمریکا با ورود صدا در سینما همزمان شده بود. برای همین هم خیلی از فیلمسازان تمایلی برای ورود صدا به فیلم‌هایشان نداشتند. اما بعد از بهبود شرایط اقتصادی، قابلیت جادویی صدا بیشتر برای سینماگران معلوم شد. در این زمان کسانی که دل‌ خوشی از ناطق شدن فیلم‌ها نداشتند سر عقل آمدند و حالا شروع به دیالوگ‌نویسی برای شخصیت‌های فیلم‌ها کردند.

اواخر دهه 1950: در این دهه صدا باعث تحول اساسی در سینما شد. حالا دیگر موسیقی و دیالوگ‌نویسی جزو جدا نشدنی فیلم‌ها بود و وقت این بود که تماشاچی‌ها صداهای محیط را هم در سالن بشنوند.

اواخر دهه 1970: حالا شنیدن صدای محیطی در فیلم‌ها اینقدر عادی شده بود که فیلمسازان دنبال ارتقای این ساختار بودند. در این سال‌ها تکنولوژی صدای دالبی به سینما راه پیدا کرد که بسیار هم مورد توجه قرار گرفت.

اواخر دهه 1990: تغییر سلیقه فیلمسازان در استفاده از صدا باعث شد تا تماشاچی‌ها از تماشای فیلم در سالن سینما لذت بیشتری ببرند. حالا وقت ورود افکت‌های صوتی و جلوه‌های شنیداری در سینما بود.

دهه 1990 تا امروز: پیشرفت‌های فنی به اوج خود رسیده است. حالا فیلم‌هایی مثل «آواتار» ساخته می‌شود که صدا و افکت‌هایی که تماشاچی می‌شنود، در میزان برقراری ارتباط او با فیلم بشدت تاثیرگذار است. پخش صداهای تفکیک شده، دقیق و پر از جزئیات از آخرین دستاوردهای ورود صدا به سینماست.