ایکس ـ 16 بل

در آن زمان نیروی هوایی آمریکا نیازمند هواپیمایی بود که بتواند در ارتفاع بسیار بالا (بیش از 70 هزار پا) و شعاع عملیاتی بیش از 5000 کیلومتر را پوشش دهد.

پرواز در چنین ارتفاعی امکان مخفی ماندن از دید رادارهای دشمن و انجام عملیات شناسایی را برای هواپیما ایجاد می‌کرد.

دو شرکت بل و لاکهید مارتین، هریک به صورت جداگانه طرح‌هایی را برای انجام این ماموریت آماده کردند، اما در نهایت طرح لاکهید مارتین که منجر به ساخت هواپیمای یو ـ2 شد، توانست نظر افسران نیروی هوایی آمریکا را جلب کند و به این ترتیب اولین نمونه از ایکس ـ16 بل که تا آن زمان 80 درصد پیشرفت کرده بود، در نیمه راه متوقف ماند.

اگرچه ایکس ـ16 هرگز به تولید محصول نرسید، اما این پروژه دربردارنده نوآوری‌هایی بود که در زمان خود بسیار پیشرفته و بدیع بودند.

یکی از این موارد، بال‌های کشیده ایکس ـ16 بود. در بیشتر هواپیماهای نظامی، نسبت دهانه بال به عرض متوسط آن چیزی حدود چهار تا هفت برابر است، اما این نسبت در ایکس ـ16 به 12 می‌رسید.

افزایش این نسبت که به عنوان ضریب منظری بال معرفی می‌گردد، منجر به افزایش کارایی آیرودینامیکی بال‌ها و در نتیجه افزایش مقاومت پروازی با مصرف مقدار معینی سوخت خواهد شد.

از دیگر نوآوری‌های به کار گرفته شده در ایکس ـ16 می‌توان به بال انعطاف‌پذیر آن اشاره کرد که در زمان خود طرحی بسیار نامتعارف به شمار می‌آمد.

انعطاف زیاد این بال‌ها ناشی از ضریب منظری بالای بال و کاهش وزن سازه بود. موتوری هم که برای این هواپیما طراحی شد، توانایی تولید نیروی پیشران در ارتفاعات بالا را (جایی که فشار هوا و در پی آن مقدار اکسیژن بشدت کاهش می‌یافت) داشت. این موتور بعدها در تولید هواپیمای یو ـ2 که رقیب اصلی ایکس ـ16 بود، به کار گرفته شد.