ایتالیای جنگنده و پرتلاش

وجود فاصله‌ای چهار و پنج امتیازی با تیم‌های دوم و سوم جدول (بلغارستان و چک) نیز پشتوانه‌ای مناسب برای سرمربی 54 ساله تیم ملی ایتالیاست تا به بازگشایی این رقابت‌ها از بهمن 91 خوشبین باشد.

او بخصوص برد چندی پیش آتزوری در برابر دانمارک در ورزشگاه «سن ‌سیرو» را رویدادی مثبت و خاص در جهت تقویت تیم ملی ایتالیا و حرکت به سوی دور پایانی جام جهانی بیستم می‌انگارد.

در این دیدار اخراج «پابلو اوسوالدو» مهاجم برزیلی‌الاصل تیم ملی ایتالیا و 10 نفره شدن این تیم در همان ابتدای نیمه‌دوم نیز دلیلی بر ناکامی آتزوری نشد و ایتالیا مسابقه را 3 بر یک برد تا به قول پراندلی به همه نشان بدهد درخشش‌اش در پیکارهای امسال جام ملت‌های اروپا و کسب عنوان نایب‌قهرمانی یک اتفاق نبوده است.

در این دیدار که مردان سرزمین چکمه‌ای اروپا آن را با گل‌های ریکاردو مونتولیوو، «دانی یله ده روسی» و ماریو بالوتلی فتح کردند نوعی سختکوشی در حرکات شاگردان پراندلی بعد از اخراج‌شدن اوسوالدو تجلی یافت و خود او هفته‌ها بعد از آن رویداد و در حالی که از هم‌اینک برای دور پنجم رقابت‌ها در گروه دوم انتخابی اروپا تدارک می‌بیند، اظهار می‌دارد: «همه دیدند ما چه مشکلاتی در این بازی داشتیم، ولی مهم این بود که بر آنها غلبه کردیم.

پیروزی 3 بر یک در عین 10 نفره بودن حاکی از توانمندی‌های یک تیم است و آنچه بیش از هر چیز چشم مرا در این مسابقه گرفت، جنگندگی شاگردانم بعد از ده‌ نفره شدن و متحدتر شدن آنها به قصد حفظ برتری‌مان بود. با این اوصاف باید به بازیکنان ایتالیا تبریک بگویم که در سال رو به پایان (میلادی) بجز مواردی معدود همیشه همین‌طور جنگنده بوده و کار را جدی گرفته‌اند. به لطف این خصلت‌ ما حالا جایگاه محکم‌تری در گروهمان داریم، اما باید به لحاظ فنی باز هم پیشرفت کنیم و از سطحی که تاکنون ظاهر شده‌ایم فراتر برویم.»

تیم ملی ایتالیا در مسابقه‌های امسال جام ملت‌های اروپا فقط در فینال که با نتیجه عجیب و سنگین 4 بر صفر تسلیم اسپانیا شد، بسیار بد کار کرد و بجز آن و بویژه در نیمه‌نهایی که آلمان جدی‌ترین رقیب اسپانیا را 2 بر یک شکست داد و حذف کرد، عالی نشان داد و راهیابی احتمالی‌اش به جام‌جهانی بیستم فرصت مناسبی را نصیبش می‌کند تا ناکامی بزرگ خود در جام‌جهانی 2010 را جبران نماید.