سخنگویی، سخنرانی نیست

با پایان کار دولت نهم و شروع به کار دولت دهم، الهام همان‌طور که از پست‌های دولتی خود به‌دلیل مصوبه مجمع تشخیص مصلحت نظام درخصوص دوشغله‌ها کناره‌گیری کرد، سخنگویی دولت را نیز ترک کرد و محمدرضا رحیمی، معاون اول رئیس‌جمهور و سیدشمس‌الدین حسینی، وزیر اقتصاد به عنوان سخنگویان سیاسی و اقتصادی معرفی شدند. شاید در آن زمان انتخاب دو سخنگو این نوید را می‌داد که در آینده سیستم پاسخگویی دولت سیستماتیک، شفاف و دقیق خواهد شد، اما از همان ابتدا، رحیمی اطلاع‌رسانی را جایگزین پاسخگویی نمود و پس از چند جلسه محدود با خبرنگاران کم‌کم به‌دلایل مختلف از دسترس خبرنگاران خارج شد.

حسینی، وزیر اقتصاد نیز اگرچه گاهی به ساختمان کوثر در میدان پاستور می‌آمد و در جمع خبرنگاران قرار می‌گرفت، اما مشغله‌های فراوان وی در وزارتخانه‌اش علتی بود تا جلسات سخنگوی اقتصادی دولت نیز فقط به چند جلسه انگشت‌شمار با خبرنگاران محدود شود. سرانجام دولت به این نتیجه رسید که باید در انتخاب سخنگوهای خود تجدیدنظر کند، چرا که آنها برای پاسخگویی به رسانه‌ها و مردم حضور فعال نداشته و به این ترتیب الهام مجددا به عنوان سخنگو انتخاب شد. البته با توجه به شفاف‌سازی که افکار عمومی از دولت انتظار داشته و دارد، به نظر می‌رسد که این انتخاب کمی دیر صورت گرفته است.

در عین حال نباید از نظر دور داشت که اهمیت جایگاه سخنگو در پاسخگویی به افکار عمومی است و جایگاه سخنگو فراتر از اطلاع‌رسانی محض قرار دارد و طبیعتا سخنگوی کم‌سخن نمی‌تواند عهده‌دار چنین وظیفه‌ای باشد.

سخنگویی، سخنرانی نیست که افراد فقط پای صحبت‌های سخنران بنشینند و فرصتی برای اظهارنظر یا پرسیدن سوال آنها وجود نداشته باشد. انتظار می‌رود این روزها که سخنگوی جدید دولت فارغ از سایر مشاغل دولتی است شاید فرصتی باشد که وی احترام دولت به افکار عمومی را بیشترآشکار سازد.