رادیو دل به دریا می‌زند

خنگی و کندذهنی، اصلی‌ترین ویژگی آقای شنگول است. او در مسابقه «20سوالی» در برابر سوالات آقای مجری قرار می‌گیرد و هر چقدر تلاش می‌کند، نمی‌تواند به پاسخ صحیح برسد.

شنگول به شیوه نمایش‌های سیاه‌بازی به شکل «تلخک» درمی‌آید و حقایق و نکات ریز را چاشنی سخنانش می‌کند.

مثلا چند هفته پیش وقتی در بین سوال و جواب‌ها به کلمه «دریا» رسید، گفت:‌ «بد نیست که یک شبکه رادیویی دریا هم افتتاح کنیم.»

هنگامی که از او پرسیدند زیر دریا چطوری مخاطب پیدا کنیم، پاسخ داد: «اشکالی نداره، افتتاح می‌کنیم.» او این بازی را با سایر کلمات هم ادامه داد و آرزو کرد که رادیوی دشت و صحرا و آسمان هم افتتاح شود!

این طنز ظریف از یک طرف نشان‌دهنده ظرفیت بالای رادیوست که خودش با خودش شوخی می‌کند و از طرف دیگر یک سوال را در ذهن شنونده زنده می‌کند.

آن سوال کلیدی این است که آیا افتتاح این همه شبکه رادیویی به افزایش دایره مخاطبان رادیو منجر می‌شود یا کاهش؟‌ و آیا تجمیع و گردآوری موضوعات متنوع در قالب یک شبکه مشخص، بهتر جواب نمی‌دهد؟‌

معاون صدا قول داده است که تا پایان سال، تعداد شبکه‌های رادیویی به 27 برسد. این‌که تصور کنیم شنونده ایرانی در طول روز روی تمام این 27 شبکه توقف می‌کند، فرضی محال است.

روی دیگر سکه این است که یک مخاطب از یک شبکه جدا شود و به شبکه‌ای جدید بپیوندد. آنگاه اگر شبکه تازه تاسیس نتواند به مطالبات آن شنونده پاسخ دهد، این تهدید وجود دارد که مخاطب کلا قید رادیو را بزند.

این نکته وقتی خودش را بیشتر نشان می‌دهد که کمبود نیرو، بودجه و ایده‌های کارآمد را در شبکه‌های جدید در نظر بگیریم.

به نظر می‌رسد رادیو اگر توانش را صرف بالا بردن کیفیت برنامه‌های فعلی کند، نتیجه بهتری بگیرد. مردم بیش از آن‌که طالب تنوع و کثرت باشند، تشنه شنیدن برنامه‌هایی هستند که پشتوانه پژوهشی داشته باشد و حرفشان را در قالبی جذاب و تاثیرگذار بزند.

تمامی موضوعاتی را که قرار است در شبکه‌های تازه تاسیس مطرح بشوند، شاید بتوان در لابه‌لای همان شبکه‌های قدیمی گنجاند؛ موضوعاتی چون کودک و نوجوان، گردشگری، طنز و مهارت در زیرمجموعه فرهنگ و اقتصاد قرار می‌گیرد که هم‌اکنون شبکه‌هایش فعال است.