ما این‌گونه جنگیدیم

همه نگاه‌ها متوجه «عزیز» شد. با نام خدا از زمین کنده شد و دقایقی بعد روی هدف قرار گرفت. آسمان صاف بود و هدف در بهترین شرایط برای انهدام در دید قرار داشت، اما «عزیز» انگشتش را از روی کلید رها کننده بمب‌ها و موشک‌ها برداشت و از محل دور شد.

این در حالی بود که برای یک جنگنده در خاک دشمن هر ثانیه نقش حیاتی دارد. چرخش بزرگی زد و دوباره روی هدف شیرجه زد و لحظاتی بعد پل تدارکاتی دشمن با صدای مهیبی منهدم شد.

شب همان روز وقتی تصویر عبور امن کاروانی از اتومبیل‌ها و غیر نظامیان از همان پل پیش از انهدام بر صفحه تلویزیون نشست، دنیا از نگاه بشردوستانه خلبان شجاع ایرانی انگشت به دهان ماند.

خلبان شهید عزیزالله جعفری در حمله اول روی پل تداراکاتی دشمن متوجه عبور جمعی غیر نظامی از روی پل شده بود، با وجود خطر فراوانی که برایش داشت، از بمباران هدف خودداری کرد و پس از عبور مردم غیرنظامی آن را منهدم کرد.

امیر شهید عزیزالله جعفری، 9 فروردین 1331 در نیشابور خراسان چشم به جهان گشود.

دیپلم ریاضی را از دبیرستان خیّام همین شهر گرفت. در دانشکده‌ نیروی هوایی قبول شد و سال 1354 برای گذراندن دوره‌ خلبانی به آمریکا رفت. سال 1356 به کشور برگشت. او اوّلین نفری بود که با جت «اف پنج» پرواز کرد.

هر چند در نظام فاسد پهلوی دوره‌ی آموزشی خلبانی را در آمریکا گذرانده بود، ولی با آغاز انقلاب اسلامی از خدمت در نظام شاهنشاهی سرپیچی کرد.

قبل از سال 1357 به دلیل اقدامات ضد حکومت پهلوی، تحت تعقیب قرار گرفت و به نیشابور برگشت و تا سقوط رژیم در آنجا بود. در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد و با اینکه خلبان بود، همراه نیروهای مردمی در خیابان‌ها کشیک می‌داد.

«عزیز» جزو اوّلین خلبان‌هایی بود که پرواز سرنوشت ساز پاسخ به دشمن را در دومین روز جنگ به همراه 140 فروند هواپیما انجام دادند.

در چند روز اول جنگ آرام و قرار نداشت و هر بار پس از بازگشت از مأموریت، پس از آماده شدن پرنده‌اش دوباره به سوی آسمان اوج می‌گرفت. تنها پنج روز از جنگ گذشته بود که در عملیاتی، هواپیمایش هدف قرار گرفت.

تمام تلاشش را به خرج داد تا پرنده زخمی‌اش در خاک دشمن به زمین نیفتد لذا تا آخرین لحظه در کابین ماند و جنگنده‌اش را تا داخل مرز کشاند، اما شرایط هواپیما به گونه‌ای نبود که امکان نجاتش باشد. او در همین مأموریت خود را تا آستان حضرت دوست بالا کشید.