گام کوچک نیل آرمسترانگ

نیل از کودکی اشتیاق زیادی به پرواز داشت و کتاب‌های زیادی درباره پرواز و تاریخچه هواپیما مطالعه می‌کرد. همین علاقه بود که باعث شد در نوجوانی به عضویت یک باشگاه هوایی درآید و در شانزدهمین سالروز تولدش، گواهینامه خلبانی گرفت در حالی که هنوز گواهینامه رانندگیش را نگرفته بود.

سال 1326 بعد از به پایان رساندن دبیرستان، به آموزشگاه خلبانی نیروی دریایی آمریکا رفت. بین سال‌های 1328 تا 1331 در جنگ کره شرکت کرد و 78 ماموریت انجام داد. در جریان این جنگ یک بار هواپیمایش سرنگون شد، اما نجات یافت.

وی بعدا به زندگی غیرنظامی روی آورد و وارد دانشگاه پوردو یکی از معتبرترین مراکز آموزش هوانوردی جهان شد و سال 1334 آن دوره را با مدرک مهندسی هوانوردی و درجه عالی به پایان رساند. وی بعدا از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی نیز مدرک گرفت.

آرمسترانگ سال 1334 در مرکز تحقیقاتی لویس وابسته به ناسا به عنوان خلبان آزمایشگر مشغول کار شد و بعدا به مرکز تحقیقات پرواز ناسا (که آن وقت ایستگاه پرواز با سرعت‌های بالا نامیده می‌شد) منتقل شد.

او هفت پرواز با هواپیمای ایکس ـ 15 داشت که هدفش پرواز هواپیماهای موشکی تا مرز فضا بود. موفقیت‌های او در زمینه پرواز با هواپیمای پیچیده ایکس ـ 15 در ارتفاعات بالا، موقعیت فوق‌العاده‌ای برای وی به ارمغان آورد و نامش را در میان همکارانش به عنوان یکی از خلبانان طراز اول ناسا ممتاز ساخت.

در هفتمین پرواز خود با یک هواپیمای ایکس‌ـ 15 در اول اردیبهشت 1341 توانست تا ارتفاع 64 کیلومتری که مرتفع‌ترین نقطه اوج پرواز تا آن زمان بود بالا برود و به سرعتی معادل 6400 کیلومتر در ساعت یا تقریبا پنج برابر سرعت صوت دست یابد. وی در حالی که هواپیمایش با شتابی در حدود 78‌/‌1 کیلومتر در ثانیه پرواز می‌کرد، خود هدایت آن را با روش دستی به عهده گرفت. قرار گرفتن در چنین شتابی فشاری فوق‌العاده بر بدن خلبان وارد می‌آورد و آرمسترانگ با این کار نشان داد یک خلبان توانمند و ماهر می‌تواند در مواقع اضطراری، سفینه خود را هدایت کند.

آرمسترانگ طی سال‌های خدمت در ناسا به عنوان خلبان، جوایز و نشان‌هایی هم گرفت که ازجمله می‌توان به مدال اکتاو چاینوت اشاره کرد که هر سال از طرف این موسسه به اشخاص موثر در پیشرفت دانش هوانوردی داده می‌شود.

بی‌شک همین پرواز‌های موفق بود که باعث شد ناسا ـ سازمان فضانوردی آمریکا ـ سال 1341 او را به عنوان فضانورد انتخاب کند. وی در آن زمان 4000 ساعت پرواز با هواپیما‌های مختلف را در پرونده داشت.

در اواسط دهه 1340 آمریکا بشدت در زمینه فضانوردی تلاش می‌کرد تا جبران عقب‌افتادگی‌های فضایی‌اش از شوروی را دنبال کند. کندی رئیس‌جمهور وقت آمریکا قول داده بود تا پایان آن دهه نخستین انسان را بر ماه فرود آورد. به همین دلیل فضانوردان ناسا بدون اندک تاملی، مرتب با ناو‌های جمینی به فضا سفر می‌کردند تا مراحل مختلف مورد نیاز برای سفر به ماه را عملا تجربه کنند. بر همین اساس، انجام یکی از عملیات مهم یعنی ردیابی و اتصال دو ناو بر عهده نیل آرمسترانگ قرار گرفت.

26 اسفند 1345 موشک اطلس با یک محموله به اسم آجنا که در حقیقت هدف اتصال محسوب می‌شد به فضا پرتاب شد. حدود دو ساعت بعد سفینه جمینی ـ 8 به سرنشینی نیل آرمسترانگ و دیوید اسکات راهی مدار شد. فضانوردان ناو هدف را به خوبی ردیابی کرده و به آن نزدیک شدند. آرمسترانگ توانست با مهارت جمینی ـ 8 را به سفینه بدون سرنشین آجنا متصل سازد، اما درست پس از اتصال، ناگهان چرخشی غیرطبیعی به وجود آمد. آرمسترانگ با خونسردی و کاردانی توانست بر اوضاع مسلط شود و سفینه را در موقعیت متعادل قرار دهد، اما به هر حال به کار افتادن بی‌موقع موشک باعث پایین آمدن ذخیره سوخت سفینه شد و مرکز هدایت پرواز با توجه به وضعیت اضطراری پیش آمده، به فضانوردان دستور داد به زمین باز گردند.

جمینی ـ 8 به دلیل یک مشکل فنی در رایانه، از مسیر اصلی منحرف و در فاصله دو کیلومتری محل پیش‌بینی شده فرود آمد و گروه نجات پس از سه ساعت جستجو آنها را یافتند و به کمکشان رفتند.

با این سفر، نام نیل آرمسترانگ به عنوان بیست و چهارمین فضانورد جهان و سیزدهمین فضانورد ‏آمریکا به ثبت رسید.

مدتی پس از این سفر، آرمسترانگ برای نخستین سفر انسان به ماه انتخاب شد. برای آموزش کار با ناوچه مه‌نشین، دستگاه پروازی مخصوصی طراحی شده بود که کیهان‌نوردان با آن آموزش می‌دیدند و به اختصار «ال.ال.ار.وی» نامیده می‌شد.

17 اردیبهشت 1347 آرمسترانگ در پایگاه هوایی آرلینگتن تگزاس مشغول تمرین با ال.ال.ار.وی بود که دستگاه، نقص فنی پیدا کرد و در چند صدمتری زمین، از هدایت او سر باز زد ولی چند دقیقه قبل از این که سفینه به زمین اصابت کند، آرمسترانگ با خونسردی خود را به خارج پرت کرد و سالم به زمین نشست. اگر هوشیاری و تسلط آرمسترانگ نبود، قطعا شخص دیگری سال بعد به جای او بر ماه قدم می‌گذاشت.

پس از انتخاب او و دو همراهش یعنی ادوین آلدرین و مایکل کالینز برای سفر با آپولو ـ 11، آنها تمرین‌های دشواری را آغاز کردند که تقریبا پنج برابر طول مدت سفرشان به ماه بود. سفر تاریخی او تیر 1346 به ماه، نقطه عطفی در تلاش‌های انسان برای تسخیر فضا بشمار می‌رود و نامش را برای همیشه جاودانه ساخت.

وی حدود یک سال بعد از سفر به ماه، از فضانوردی کناره‌گیری کرد و سال‌ها سمت‌های استادی دانشگاه، عضو هیات مدیره و مدیریت چند شرکت دولتی و خصوصی را بر عهده داشت.

او و همسرش یک دختر داشتند که در خردسالی مرد و دو پسر که در زمان سفر او به ماه 12 ساله و شش ساله بودند.