عالم،یتیمی را چه سنگین می‌گذراند

علی آن سردار و سالار قافله عشق،قلبی آسمانی داشت،نازک و لطیف مانند برگ گل،دلی عاشق به پهنای هفت گردون،لبریز از عشق به خدا و چه عاشقانه با خدای خویش راز و نیاز می‌کرد علی در چاه!

همین عاشقانه‌ها بود که نگذاشت دل به دنیا ببندد.از این دنیا هیچ برای خود نخواست و هر چه خواست برای خلق خدا بود.علی یگانه بود و هست و دیگر مانندی نخواهد داشت تا قیام قیامت.

امشب با شب‌های دیگر تفاوتی شگرف دارد.علی می‌رود و همه این دنیا را به دنیا پرستان وا می‌گذارد.علی این شب را قدر می‌داند که در شب قدر پر می‌کشد و می‌رود.چه حال خوشی دارد.علی در چنین شبی به وصالش  می‌رسد و ما نمی‌دانیم در اندوه فراق آن سالار مویه کنیم یا از رستگاری مولایمان خشنود.ما یتیم شده‌ایم دیگر.یتیم چه می‌کند جز ناله و فغان.خشنود، «حیدر» است که به آرزو رسید و ما در غم آرزوی او بار سنگین نبودنش را به دوش می‌کشیم.

اما امشب شب وداع با علی نیست.شب لبیک به مولایمان است.لبیک به همه خوبی‌های او.یادتان بیاورید آن نان و خرماهایی که بر سر سفره یتیمان می‌آمد.آن پرسه‌های شبانه و درد دل‌های عاشقانه علی را به خاطر بیاورید.مهربانی‌هایش را یاد آورید که هر که عاشق اوست از سر مهربانی اوست.آنگاه عدالتش، که همین عدالت ضامن شهادتش شد.

مظهر عدالت،بر خود و خویشانش سخت‌تر می‌گرفت.آن‌ها که سیاهی بر دل‌هایشان بختک انداخته بود آن شب پرستان کور دل نخواستند خورشید عدالت که شام سیاهشان را روشن کند،خواستند خاموشش کنند.1400 سال می‌گذرد اما خورشید ولایت علی  پرفروغ است.

دل سپردگان علی در آرزوی آمدن تنها یادگار حیدر کرار به انتظار نشسته‌اند تا انتقام خون همه مظلومان را بستاند.

وداع نمی‌کنیم،سلام می‌گوییم به مولایمان،به آن دردانه‌ای که محراب با خون او وضو گرفت و پاک و منزه شد از نماز سحر علی.
سلام می‌دهیم به آواز دهنده فزت و رب الکعبه.
عالم،یتیمی را چه سنگین می‌گذراند.
علی رهسپار است به رستگاری و حسرتی سنگین بر جهان سایه می‌افکند.ای دریغ که هنوز هم نشناختیمت.

نمی‌دانم درباره این جمله تو چه بگویم عاجزم،تنها می‌توانم باز گو کنم آن را که فرمودی«ای مالک اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی،فردا به آن چشم نگاه مکن،شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی.»
مولا جان ما را هم شفاعت کن.

محمد صفری