کمک به دوستان و آشنایان

با صحبت‌هایی که کرد و آدرس‌هایی که داد مطمئن شدم که یکی از بستگان دور است و غریبه‌ای نیست که نشود به وی اطمینان کرد. خلاصه مبلغ چک را که 2 میلیون تومان بود از کسبه و دوستان در محل جور کردم و به وی دادم و چک وی را با خیال راحت تحویل گرفتم.

فردای آن روز چک را به بانک برده و به حساب گذاشتم. چند روزی از این ماجرا گذشته بود که از بانک زنگ زدند و گفتند چک به حساب گذاشته شده بی‌محل بوده و برگشت خورده است. با تعجب به بانک محل کارم رفتم و پرس و جو کردم دیدم اصلا چک فوق از یک دسته چک سرقتی کنده شده و پولی در بساط نیست و حساب آن دسته چک مسدود است.

با هزار بدبختی شماره تلفن همراه پسر عمویم را که آن شخص گفته بود از طرف وی آمده پیدا کردم و به او زنگ زدم. در مورد آن شخص که چک داده بود سوال کردم و پسرعمویم اصلا منکر فرستادن چنین شخصی شد و گفت: نمی‌داند در مورد چه شخصی صحبت می‌کنم. تازه آن وقت بود که متوجه شدم سرم کلاه رفته و آن شخصی که چک را آورده بود، کلاهبردار بوده و از ترفندی استفاده کرده تا پولی به جیب بزند. با همکاران خود که صحبت کردم معتقد بودند شاید حین گفت‌وگو با آنها و معرفی افراد و فامیل، آن شخص کلاهبردار نیز متوجه شده که چه شخصی جزو فامیل اینجانب است و از نام وی سوءاستفاده کرده است. به محل کار پسر عمویم رفته و باز هم سوال کردم و چک را نشان وی دادم. با دیدن چک و مهر سرقتی بودن آن هشدار داد که نباید به افراد غریبه اطمینان می‌کردم. البته هر کس دیگری به جای من بود نیز ممکن بود این اشتباه را بکند. وقتی کسی تمام مشخصات یکی از وابستگان و فامیل را می‌داند و اظهار دوستی می‌کند جای شک و شبهه‌ای باقی نمی‌ماند.

این هشداری است برای همکاران در صنف مغازه‌دار که با انواع و اقسام افراد سودجو و کلاهبردار سروکار دارند.