مسابقه قرآنی 1446

خداوند در این آیات بعد از ذکر سوگندهایى به مراحل سیر انسان در مسیر زندگى دنیا و آخرت اشاره مى‌کند و سرانجام سخن از اعمال نیک و بد و کیفر و پاداش آنها به میان می‌آورد.

منشأ بدبختى انسان، غفلت از معاد یا انکار آن است. کسى که خط کفر را پذیرفت، به هر مساله‏اى که رسید تکذیب مى‏کند. منکران معاد براساس گمان انکار مى‏کنند نه علم‏. ریشه خوشى‏هاى مستانه، غفلت از آخرت است‏.

همان‌گونه که در آستانه غروب، سرخى نمودار مى‏شود، سپس سیاهى شب آن را مى‏پوشاند و آن‌گاه نور مهتاب برتاریکى شب پرتو مى‏افکند و این حالات یکى پس از دیگرى مى‏آید، شما انسان‏ها نیز یکى پس از دیگرى آمده و داراى حالاتى گوناگون در مسیر تکامل به سوى خدا هستید.

مراد از «لَتَرْکَبُنَّ طَبَقاً عَنْ طَبَقٍ»، مراحل مختلف زندگى است که انسان در مسیر حرکتش به سوى پروردگار آنها را طى مى‏کند: حیات دنیوى، حیات برزخى و حیات اخروى‏(تفسیر المیزان). مراد از سجده در آیه «إِذا قُرِئَ عَلَیْهِمُ الْقُرْآنُ لا یَسْجُدُونَ»، خضوع و تصدیق و ایمان است و گرنه باید هر آیه‏اى که تلاوت شود مردم به سجده افتند.

«یُوعُونَ» از «وعاء» به معناى ظرف است و مراد از آن در اینجا، ظرف دل است و آنچه انسان در دل دارد. «بشر» از بشارت، به خبرى گویند که به واسطه آن، در چهره و بَشَره انسان تغییرى صورت گیرد و معمولا به خبرهاى خوش گفته مى‏شود. گاهى براى تحقیر نیز مى‏آید، چنان‌که مى‏گویند: «خبر خوش فلانى، مرگ است‏». کافران، نه تنها در برابر آیات قرآن تسلیم نمى‏شوند، بلکه آن را تکذیب مى‏کنند. خداوند، به اسرار درونى انسان احاطه دارد. گاهى انسان در قالب انکار و تکذیب، اهداف دیگرى را دنبال مى‏کند که خداوند به آن آگاه است. گاهى انسان به خاطر حفظ منافعش، در ظاهر تکذیب مى‏کند ولى در دل آن را مى‏پسندد. گرچه مبناى کیفر و پاداش عمل است، اما ارزش عمل به هدف و انگیزه آن است که خداوند به آنها آگاه است. ایمان از عمل جدا نیست و لازم و ملزوم یکدیگرند. لازمه ایمان، انجام هر عمل است که صالح و شایسته باشد، در هر زمینه‏اى که باشد. یادمان باشد پاداش‏هاى الهى، گسسته نمى‏شود و همراه با منت نیست‏. آیه آخر راه بازگشت را به روى کفار مى‌گشاید، و مى‌فرماید: این عذاب الیم از کسانى که توبه کنند و ایمان آورند و اعمال صالح انجام دهند قطعا برداشته شده و پاداش دایم و نقصان‌ناپذیر به آنها داده مى‌شود.