مرور مشترکات فرهنگی

سینمای ایران را آسیب‌شناسی کند. به معرفی روحیه، شخصیت و اعتقادات مردم به عنوان یک منبع اطلاعاتی بپردازد تا هم مردم را متوجه دیدگاه‌هایشان کند به صورت جمعی و هم فیلمسازان و مسئولان را متوجه ظرفیت ها، علایق و از همه مهم‌تر هویت ایران کند تا بتوانند این هویت را معرفی و در حفظ آن تلاش کنند. سینماگران و مسئولان باید با زبان مستقیم و غیرمستقیم به آسیب‌شناسی آرمان‌های انقلاب و راه‌های وصول به این انقلاب را در برنامه هفت مورد بررسی قرار دهند تا یادمان نرود در چه کشوری با چه ظرفیت‌های فرهنگی و پشتوانه فرهنگی داریم زندگی می‌کنیم. هر برنامه رجعتی داشته باشد به طرف هنر اجتماعی. موضوع تداخل ظرفیت‌های سینما به عنوان رسانه و کارکرد اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و ... به عنوان یک بنگاه درآمدزا و در عین حال یک مجتمع فرهنگی موثر در جهان معاصر مورد بررسی قرار بگیرد و مشخصه‌های روشن و قابل رویت از هویت انسان و جهان معاصر به طور مشخص بیان شود. از سوی دیگر، توانایی‌های بالقوه سینمای ایران و موقعیت بالفعل آن ذکر شود و همین طور مقایسه ضمنی کیفی آثار سینمایی طی سال‌های گذشته انجام شود. ما مدام بر سر کمیت سینمای ایران جلسات مختلف گذاشته و ظرفیت تولید، میزان کارآفرینی و میزان بازدهی و غیره را مورد بررسی قرار می‌دهیم. من یادم هست از سال 65 این موج در مطبوعات شروع شد و بعد هم در تلویزیون بیشترین رویکرد ما به سینما را ظرفیت‌های سرمایه تشکیل می‌داد، ولی ما باید تلاش کنیم رویای آینده سینمای ایران را تنها پول و سرمایه در برنگیرد.

البته این پول و چرخه اقتصادی بسیار اهمیت دارد، ولی نقطه ایده آل کیفی آثار سینمایی باید برای ما اهمیت داشته باشد یعنی ما هرگز به کیفیت فیلم‌ها و موضوع سینما نپرداختیم. همه جای دنیا تلاش می‌کنند آدم‌ها بیایند و حول یک نقطه مشترک جمع شوند. از خانه بیرون بیایند و مشترکات فرهنگی را با همدیگر مرور کنند و از طریق این همنشینی، هم امنیت ملی، هم مشارکت عمومی و هم همدلی و احساس تعلق خاطر به آب و خاک و فرهنگ در بین مردم و مخاطبان زنده می‌شود. ما متاسفانه در خود سینما تبلیغ سینمای خانگی را کرده و مدام مردم را منفعل می‌کنیم. این باعث می‌شود فعالیت‌های سینمایی ما همیشه در سایه روشن شکست باشد. بعد این وسط ناگهان فیلمی تولید می‌شود که مورد استقبال مردم قرار گرفته و به یک الگو تبدیل می‌شود. الگوسازی ما نباید براساس ظرفیت‌های اقتصادی باشد بلکه باید براساس ظرفیت‌های فرهنگی باشد، منابع اقتصادی هم باید در نظر گرفته شود چرا که مراد از فعالیت در حوزه فرهنگ، کار و تلاش است و تعیین سعادت دنیوی و اخروی توامان برای مردم. یکی دیگر از نکاتی که اهمیت دارد کار جمعی در سینماست.

جهانگیر الماسی