مسابقه قرآنی 1446

محور مطالب این سوره دو چیز است: یکى هشدار نسبت به معاد و دیگرى نعمت قرآن و جایگاه والاى آن. توجه دادن انسان به منشأ وجودى‏اش که آبى پست و ناچیز بوده است، زمینه پذیرش قدرت لایزال الهى بر آفرینش دوباره انسان و حضور او در دادگاه رسواگر قیامت را فراهم مى‏آورد و اینها همه برگرفته از وحى صادق آسمان است که مخالفان آن را شوخى مى‏پندارند؛ در حالى که قطعى و حتمى است و هرچه کافران علیه آن توطئه کنند، به خودشان بازمى‏گردد.

انسان و تمام کارهاى او تحت محفاظت فرشتگان الهى است‏. انسان به خاطر داشتن عقل و علم و استعداد باید در آفرینش خود دقت کند. نحوه تولد انسان از اسرار و رموز خلقت است. معاد جسمانى است و جسم انسان در قیامت دوباره زنده مى‏شود. نزول باران و آمادگى زمین، بسترى براى رشد گیاهان است. نزول قرآن و آمادگى انسان نیز زمینه براى رشد انسان‏هاست. براى زدودن شک، هم باید منطقى سخن گفت و هم قاطع. سوگندهاى پى‌درپى خداوند، براى رفع هرگونه شک و تردید از مخالفان و تقویت اعتقاد و باور مؤمنان است. «لَقَوْلٌ فَصْلٌ» به جاى «لقول فاصل» یعنى قرآن، سراسر فصل است و میان حق و باطل فاصله مى‏اندازد. نظیر این‌که مى‏گوییم: فلانى شکر است، یعنى یک پارچه شیرینى است.

پیامبر اکرم ـ صلى الله علیه و آله ـ فرمودند: بزودى فتنه‏ها در میان شما ظاهر خواهد شد. پرسیدند: راه نجات چیست؟ فرمودند: «کتاب الله فیه نبأ من قبلکم و خبر ما بعدکم و حکم ما بینکم هو الفصل» قرآن که اخبار پیشینیان و آیندگان و داورى شما در آن است. آن کلامى است که حق را از باطل جدا مى‏کند. در ادامه فرمودند: «و من ابتغى الهدى فى غیره اضله الله» هر کس هدایت را در غیر قرآن جستجو کند، خداوند او را گمراه مى‏کند.

قرآن، فرقان و جداکننده حق از باطل است، نه رمان و غیر واقعى. برخورد خداوند با انسان، متناسب با عمل اوست. اگر در راه خیر قدم بردارد، خدا هدایتش مى‏کند: «جاهَدُوا فِینا لَنَهْدِیَنَّهُمْ» (عنکبوت/69) ، و اگر به دنبال کید باشد، گرفتار کید الهى مى‏شود. کافران با خدا طرفند و تدبیر خداوند سخت است. در برخورد با دشمن، نه خود عجله کنید و نه از خدا عجله بخواهید. غفلت از دشمن هرگز، ولى مهلت دادن مانعى ندارد. البته مقدار مهلت به دشمن، به قدرى نباشد که فرصت را از شما بگیرد. حواسمان باشد نیرنگ کفّار، دایم، سخت و حتمى است، از آن غافل نشویم.