به خودکفایی بیندیشیم

آن‌گونه که از اظهارات مسئولان دولتی و صـــــنفی بر می‌آید، علت اصلی وقوع زنجیره افزایش قیمت‌ها که ابتدا از گوشت قرمز آغاز و سپس به لبنیات و مرغ رسید، عدم توزیع بموقع خوراک دام و طیور بوده و درست همین جاست که معضل بزرگ خود را نمایان می‌کند؛ وابستگی شدید کشور به اقلام مهم کشاورزی. معضلی که البته تازه نیست و تا همین سال گذشته به دلیل روال طبیعی واردات، چندان به چشم نمی‌آید، اما اکنون که زحمت واردات کالا به کشور بیشتر شده، این چالش شایان توجه و عنایت بیشتر است.

نگاهی به فهرست کالاهای وارداتی کشور در سال گذشته نشان می‌دهد که از میان ده قلم کالای اصلی وارداتی کشور، شش مورد آن کشاورزی و دامی است و این برای کشوری که می‌خواهد در برابر زورگویی قدرت‌های بزرگ جهان، استقلال خود را حفظ کند، موضوعی قابل قبول نیست.

واردات همین شش قلم یعنی برنج، ذرت، کنجاله سویا،‌ قند و شکر، گوشت و روغن خام در سال گذشته پنج میلیارد و 382 میلیون دلار برای کشور هزینه داشته است که صرف نظر از ارز هنگفتی که برای واردات این کالاها از کشور خارج می‌شود، سنگ‌اندازی کشورهای غربی در مقابل پیشرفت‌های علمی و هسته‌ای کشورمان و ایجاد مشکلاتی در نقل و انتقال وجوه و ضرورت خودکفایی در اقلام مهم کشاورزی را در کشور بیش از پیش آشکار می‌سازد.

لازم است دولت به موازات اقدامات ضربتی و فوری که برای تامین اقلام ضروری کشاورزی صورت می‌دهد، برنامه میان مدت قابل اتکایی نیز برای خودکفایی در تولید این محصولات ارائه کند. شاید اگر امروز این کار صورت نگیرد، سال آینده خیلی دیر باشد.

تجربه نشان داده است که خلاقیت بشر همیشه در مواقع دشوار و اضطرار شکوفا می‌شود. شاید این بار هم شرایط دشوار به‌وجود آمده، مسئولان بخش کشاورزی و بازرگانی را به تکاپو بیندازد که فکری اساسی برای وابستگی خطرناک کشور به مواد غذایی و نهاده‌های کشاورزی بکنند.