«الک دو لک» بهتر است یا...

فضا و حال و هوای این بازی‌ها بیشتر، بکش بکش، جنگ و آدمکشی و خشن است. البته در لا به لای آنها تصاویری هم از صحنه‌های ناهنجار اخلاقی دیده می شود.

بازی‌های رایانه‌ای همواره از آن سوی آب به کشور وارد می شود و این عرصه،از تولیدات داخلی کمتر بهره برده است. همین امر باعث شده تا فرهنگ غربی، وارد ذهن و اندیشه فرزندان کشورمان شود.

کارشناسان حوزه روان شناسی و جامعه شناسی نیز درباره دامنگیر شدن اینگونه بازی‌ها درمیان کودکان و نوجوانان هشدارهای جدی داده‌اند،اما این هشدارها کارساز نبوده و همچنان شاهد گسترش این بازی های مخرب در فضای خانه‌ها هستیم.

هر چند شاید در میان این بازی های رایانه‌ای تک بازی‌های مفیدی هم باشد که در میان هزاران بازی دیگر دیده نمی شود.

برای این بازی‌ها، جشنواره هم برگزار شد. جشنواره‌ای که مسئولین بسیاری از آن بازدید کردند و حتی در مدح این بازی‌ها هم سخن گفتند. اما دریغ از یک اشاره کوچک به بازی های دوران کودکی و نوجوانی خودشان و هم سن و سالانشان.

خیلی ها که این مطلب را بخوانند یادشان خواهد آمد که دوران کودکی و نوجوانی هم سن و سالان ما با چه بازی‌هایی سپری شد. هر چند در دوران ما اینگونه بازی‌ها، هنوز ظهور نیافته بود، اما اکنون با آمدن بازی‌های رایانه‌ای که هر روز نوتر هم می شود، کودکان و نوجوانان کشور، هیچ آگاهی از بازی های دوران کودکی و نوجوانی پدرانشان ندارند.

بازی هایی مانند «الک دولک»، «هفت سنگ»، «شیطون»، «گرگم به هوا»،  «شیر دیدم»، «گانیه»، و... که همه این بازی ها همراه با جنب و جوش و تلاش فیزیکی و بدنی بود علاوه بر آن تفکر و خلاقیت نیز در آن به وفور دیده می شد.

اکنون آیا کودکان ما نامی از آن بازی‌ها شنیده‌اند؟ آیا با این بازی ها آشنایی دارند؟ قطعاً بسیاری از آنها که فرهنگ شهرنشینی و آپارتمان نشینی و مدرنیسم بر آنها غلبه کرده، با این مقوله هیچ آشنایی ندارند.

درصد زیاد این عدم آشنایی به عملکرد مسئولین و متولیان امور فرهنگی و اجتماعی باز می گردد.

آیا برای شناساندن و زنده کردن آن بازی‌های با نشاط دوران کودکی نه چندان دور، جشنواره‌ای، همایشی، تلاشی صورت گرفته است؟! به احتمال زیاد چنین اتفاقی نیفتاده و اگر هم بوده بسیار کمرنگ و کم فروغ ظاهر شده است.

چه می شد که برای این بازی‌های شیرین و جذاب هم جشنواره‌ای برگزار می شد و فضاهایی هم برای این بازی‌ها ایجاد می شد تا کودکان و نوجوانان حال حاضر با این بازی ها آشنا می شدند و دوباره رونق می گرفت.

شاید تشکیل یک دبیرخانه و انجمن بازی‌های قدیمی در میان این همه دبیرخانه و انجمن و همایش های فراوانی که برای بسیاری از موارد غیر ضروری و غیرلازم برگزار می‌شود،خواسته زیادی نباشد. متولیان از جمله وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، شهرداری ها و وزارت ورزش و جوانان در این زمینه کاری کنند و با احیای این بازی ها نشاط و تلاش را به کودکان و نوجوانان کشور بازگردانند.

محمد صفری