مسابقه قرآنی 1446

مطالب این سوره عمدتا بر سه محور دور مى‌زند: نخست از نشانه‌هاى وقوع قیامت بحث مى‌کند و به دنبال آن سخن از شهادت زمین به تمام اعمال آدمى آمده است. در بخش دیگر از تقسیم مردم به دو گروه «نیکوکار» و «بدکار» و رسیدن هرکس به سزای اعمال خود سخن مى‌گوید.

زلزله بزرگ زمین در آستانه قیامت، امرى قطعى و حتمى است. ‏مراد از «أَثْقالَها»، مردگان هستند که در قیامت، زمین آنها را بیرون مى‏افکند. حضور مردم در قیامت به طور پراکنده است و ‏قیامت روز تحیّر انسان است‏.

در قیامت آنچه از خوبی‌ها و بدی‌ها و اعمال خیر و شر، بر صفحه زمین واقع شده، همه برملا مى‌شود و یکى از مهم‌ترین شهود اعمال انسان در آن روز همین زمینى است که ما اعمال خود را بر آن انجام مى‌دهیم و شاهد و ناظر ماست.

در روایات آمده است که در مکان‏هاى مختلف نماز بخوانید، زیرا آن مکان در قیامت براى شما شهادت مى‏دهد. چنین سخن گفتن اسرارآمیز بر خلاف طبیعت زمین است و این جز از طریق یک وحى الهى ممکن نیست. باید دانست با اراده خدا در قیامت، جمادات نیز به سخن مى‏آیند، نه فقط زمین، بلکه اعضاى بدن انسان علیه او گواهى مى‏دهند.

«مِثْقالَ» به معناى میزان سنگینى است و کلمه‏ «ذَرَّةٍ» به معنای کوچک‏ترین واحد است. در قیامت راه هرگونه انکار بسته است. همه مردم در دادگاه عدل الهى یکسان‏ هستند. کیفر و پاداش الهى، بر اساس عمل است. عمل هر چه هم کوچک باشد، حساب و کتاب دارد. لذا نه گناهان را می‌توان کوچک شمرد و نه عبادات را.

از آنجا که در حسابرسى اعمال در قیامت فوق‌العاده دقت و موشکافى مى‌شود، باید در تمام لحظات زندگی این دنیا حواسمان باشد که در مسیر الهی گام برداریم. لحظه‌ای فراموش نکنیم که وظیفه‌مان انجام واجبات و ترک محرمات است. انسان اگر خود را عادت به دستورات خدا دهد زندگی ابدی زیبایی در انتظار اوست. براستى ایمان عمیق به محتواى این آیات کافى است که انسان را در مسیر حق وادارد و از هرگونه شر و فساد بازدارد.