سولاریوم در آرایشگاه زنانه

در اتحادیه تنها یک نوع درجه‌بندی وجود دارد و آن هم براساس متراژ است یعنی هر چه شما فضای بیشتری را به سالن اختصاص‌ دهید امتیاز بیشتری می‌گیرید.

اساسا شما زمانی که دیپلم آرایشگری را گرفتید اتحادیه دیگر با شما کاری ندارد! تا زمانی که بخواهید جواز کار بگیرید.

بله همین‌طور است، در حال حاضر خیلی از خانم‌ها به همین نحو فعالیت می‌کنند و اصلا به دنبال گرفتن جواز نیستند.

گرفتن جواز مثل گذشتن از هفت‌خوان رستم است. مشکلات زیادی در این راه وجود دارد که از همه مهم‌تر این است که شهرداری ما را به عنوان تنها صنف زنانه، تجاری محسوب می‌کند، یعنی برای انتخاب سالن حتما باید ملک تجاری باشد. در حالی که 80 درصد زنان این حرفه، سرپرست خانوار هستند. زنی که هیچ پشتوانه مالی ندارد چطور می‌تواند ملک تجاری تهیه کند؟ از گذشته هم مرسوم بوده زنان وقتی در تنگناهای اقتصادی قرار می‌گرفتند به خیاطی و آرایشگری روی می‌آوردند. اگر زنی سرمایه میلیونی داشته باشد نیاز به کار کردن ندارد.

بازرسی‌ها خیلی جدی نیست، بیشتر تخلف از قیمت است ولی متاسفانه حتی بازرس‌ها را از کسانی انتخاب می‌کنند که با این حرفه آشنایی ندارند.

من حتی زمانی که برای بازرسی می‌رفتم در دلم به آرایشگرها حق می‌دادم که قیمت را بالاتر از نرخ اتحادیه بگویند. سالانه 25 درصد به هزینه‌های جانبی آرایشگرها از قبیل آب، برق و... افزوده می‌شود. در خوشبینانه‌ترین حالت، به صورت غیررسمی می‌گویند که می‌توانید 25 درصد روی قیمت‌ها بکشیم، اما قیمت‌هایی که ما داریم هنوز قیمت‌های سال 88 است و اتحادیه حتی سالانه به ما تعرفه قیمت‌ها را هم نمی‌دهد. تصور کنید وقتی کسی 2000 متر فضا را برای آرایشگاه اختصاص داده و باید حقوق چند نفر را هم بدهد چطور می‌تواند با قیمت‌های چهار سال پیش کار کند؟ به همین دلیل برخی آرایشگاه‌ها خدمات را جزء‌به‌جزء تقسیم می‌کنند و برای هر کاری جدا پول می‌گیرند مثلا اگر تعرفه برای آرایش عروس 700 هزار تومان را تعیین کرده، آرایشگر این مبلغ را فقط برای آرایش صورت عروس در نظر می‌گیرد و برای سایر خدمات مثل برداشتن ابرو، ناخن، درست کردن مو و... جداگانه پول دریافت می‌کند و در نتیجه نرخ نهایی چندبرابر تعرفه می‌شود. اینجاست که به دلیل عملکرد نادرست اتحادیه بی‌نظمی ایجاد می‌شود. در بعضی جاها هر قیمتی که بگویند مشتری می‌دهد و در بعضی جاها برای 1000 تومان شکایت و شکایت‌کشی می‌شود. بنابر این به نظر من راه عاقلانه این است که فرد بدون جواز کار کند.

شاید خیلی درست نباشد چون وقتی همه غیرقانونی کار کنند دچار بحران‌های دیگری می‌شویم که همواره کنار شغل ما معنا می‌شود، ولی زمانی که عملکردها شفاف باشد و برای همه امکانات یکسانی وجود داشته باشد لزومی ندارد که کسی غیرقانونی کار کند.

در شهر، آرایشگاه بدون تابلو موج می‌زند، من به یکی از اینها در یکی از نقاط جنوبی شهر سر زدم. دستگاه سولاریوم را گذاشته بود بدون این‌که اصول کار کردن با این دستگاه را بداند. می‌دانم که پای هیچ مامور بهداشتی هیچ وقت به این آرایشگاه نمی‌رسد، ولی سلامت مردم براحتی به خطر می‌افتد، اما وقتی نظارت باشد می‌شود حتی تاتو را با وسایل یکبار مصرف و توسط افراد خبره انجام داد. یکی دیگر از آفت‌های شغل ما این است که همه چیز تجربی است. کسی به شما دیپلم کاشت ناخن یا تاتو نمی‌دهد، فقط کافی است چند هفته کنار کسی که این کار را بلد است بنشینی و دستش را نگاه کنی آن وقت می‌روی و برای خودت کار می‌کنی بدون این که اطلاعاتی از کاری که انجام می‌دهی، داشته باشی.

به نظرم باید نگاه علمی و دقیق‌تری به این رشته داشته باشیم، دیگر آرایشگری تنها بند انداختن نیست. جزء‌به‌جزء آن با سلامت مردم ارتباط دارد، اما شیوه‌های آموزشی ما هنوز متعلق به سال‌ها قبل است، وقتی ما نمی‌توانیم از مجرای درست به افراد، آموزش‌های حرفه‌ای بدهیم آنها را به مجاری غیررسمی، آموزش ماهواره‌ای و... هدایت کرده‌ایم. باید ابتدا شرایط را تسهیل کنیم و سپس از همه آرایشگرها بخواهیم در هر شرایطی که هستند برای گرفتن جواز اقدام کنند. وقتی همه جواز گرفتند اقدام به ارزیابی عملکرد و رتبه‌بندی کنیم تا بتوانیم نظارت‌های درستی داشته باشیم.