پروژه های نافرجام

فرصت باقیمانده باعث شده تا طرح‌های زیادی یا به بهره‌برداری برسد یا کلنگ احداث آنها به زمین زده شود و این وجه مشترک همه دولت‌هاست که در سال آخر مسوولیت‌شان روزانه اجرای طرح‌ها، کلنگ‌زنی‌ها، افتتاح‌ها و بریدن روبان‌ها را در دستور کار خود دارند که گاه برخی از این طرح‌ها و پروژه‌ها، نیمه تمام یا به صورت نیمه‌جان متولد و دولت بعدی ناگزیر از اتمام و تکمیل آن طرح و پروژه می‌شود.

بررسی سوابق دولت‌های گذشته سازندگی و اصلاحات می‌تواند مصادیق زیادی را برای این نکته پیش روی بگذارد، به طوری که برخی از افتتاح‌ها و کلنگ‌های زده شده در یک دولت در دوره بعدی مورد تکرار واقع شده است.

نمونه این بهره‌برداری‌های تکراری را می‌توان در همه دولت‌ها مشاهده کرد، البته این مساله که دولت‌ها می‌خواهند همان‌طور که خود آغازگر طرح یا پروژه‌ای بوده‌اند، ‌خود نیز آن را به پایان و بهره‌برداری برسانند، قابل تحسین است و نشان‌دهنده اهمیت برنامه و هدف تعیین شده در حوزه فعالیت‌های عمرانی است.

عموما این رفتار نسبت به پروژه‌های کلان و ملی صورت می‌پذیرد و تاکید دولت نیز می‌تواند بسرعت عمل در اجرای پروژه‌ها بینجامد و آن را طی مدت کوتاهی به ثمر رساند و از حرکت لاک‌پشتی اجرای طرح‌ها که به بلعیدن اعتبارات و بودجه‌ها منجرمی‌شود، جلوگیری کند.

البته سنت غلط افتتاح زودهنگام پروژه‌های عمرانی ناتمام که سالیان طولانی است باب شده گاهی بر اثر فشارهای غیرمنطقی نمایندگان مجلس و مسوولان است که می‌‌تواند هزینه‌های اجرایی و عمرانی را افزایش دهد.

دولت فعلی نیز با وجود همه دستاوردهایی که در بخش عمران داشته از این مساله مستثنا نیست و در سال پایانی فعالیت خود در گرماگرم افتتاح‌ها و کلنگ‌زنی‌ها قرار دارد.

هر چند بسیاری از طرح‌ها روندی کارشناسی را طی کرده است؛ ولی باید از شتابزدگی در افتتاح آنها پرهیز کرد تا از احتمال هرگونه دوباره‌کاری در آینده جلوگیری شود زیرا طرح‌های عمرانی با طی کردن مسیر صحیح و دقیق کارشناسی آسان‌تر به نتیجه خواهد رسید و هزینه‌های کمتری را به بودجه‌های ملی و عمرانی تحمیل خواهد کرد.

زیبا اسماعیلی - گروه اقتصاد