گریاندن مخاطب سخت نیست

«زندی» تازه کار است اما مسعودی را با فیلمنامه‌های کمدی مانند قرارگاه مسکونی و سه در چهار می‌شناسیم. مسعودی در کارهای کمدی‌اش نشان داد که سبک خاص خود را در نوشتن فیلمنامه‌های طنز دارد.

او بیشتر به آدم‌های قشر متوسط جامعه نظر دارد و مشکلات آنها را دراماتیزه می‌کند. شخصیت‌ها را در موقعیت‌های ویژه قرار می‌دهد و همین موقعیت‌هاست که مخاطبان را به خنده وادار می‌کند.

حالا مسعودی با سریال ملودرام «راه طولانی خانه» به شبکه یک سیما آمده است. او درباره این سریال و فیلمنامه‌اش به خبرنگار جام‌جم گفت: همیشه دوست داشتم که نوشتن در گونه ملودرام را هم تجربه کنم. سال 87 ایده مرکزی راه طولانی خانه را در یک خط نوشتم و با همکاری زندی، نوشتن طرح کلی را شروع کردیم. یک سال روی طرح کار کردیم و بعد از آن نوشتن فیلمنامه را آغاز کردیم.

وی افزود: ابتدا قرار بود این سریال در 90 قسمت تولید شود. فیلمنامه هم برای همین تعداد نوشته شده بود اما بعد شد 60 قسمت، سپس 40 قسمت و الان هم در 26 قسمت تدوین شده است.

مسعودی در پاسخ به این پرسش که آیا نوشتن فیلمنامه ملودرام بعد از نوشتن چند فیلمنامه طنز کار دشواری نبود. گفت: نه! اتفاقا نوشتن فیلمنامه طنز سخت‌تر از ملودرام است، چون در کار طنز باید حداقل در یک سکانس یک بار بیننده را به خنده واداشت و این در حالی است که خنداندن مخاطب آن‌هم مخاطب ایرانی کار دشواری است، اما واقعیت این است که گریاندن مردم یا آنها را به فضای غم و اندوه بردن اصلا دشوار نیست!

نویسنده سریال راه طولانی خانه، درباره چگونگی آغاز داستان و ایجاد اولین گره‌ها در قصه گفت: واقعیت این است که من چندان در جریان این سریال نیستم! ما فیلمنامه آماده را تحویل آقای تخت‌کشیان (تهیه‌کننده) سریال دادیم، اما بعد متوجه شدیم بدون این‌که ما را در جریان بگذارند، بازنویسی فیلمنامه را به امیر عربی و حسین تراب‌نژاد سپرده‌اند و این آقایان هم بدون این‌که با من تماس بگیرند، فیلمنامه را بازنویسی کرده‌اند.

وی با اشاره به این‌که این نوع رفتار اصلا حرفه‌ای نیست، افزود: وقتی کسی می‌پذیرد بازنویسی یک فیلمنامه نوشته شده و آماده را بپذیرد، اخلاقا باید به خالق اثر وفادار بماند، به او احترام بگذارد و از او اجازه بگیرد که در نوشته‌اش دست‌ببرد، اما بازنویسان سریال راه طولانی خانه از این روش حرفه‌ای دوری کردند و هر چه خواستند بر سر فیلمنامه من که تصویب هم شده بود، آوردند.

مسعودی گفت: حالا باید منتظر بمانم و ببینم که کارگردان و بازنویسان فیلمنامه با نوشته من چه کرده‌اند، چون مسلما نوع قلم من با قلم آقای عربی فرق می‌کند و همین تفاوت باعث اغتشاش در متن می‌شود.