آخرین مرد پیر مقاوم

مردی که یوونتوس را شش بار فاتح «سری A» باشگاه‌های ایتالیا کرد و با اینتر هم به اسکودتو رسید و با بایرن مونیخ در لیگ آلمان، بنفیکا در لیگ پرتغال و سالزبورگ در لیگ اتریش طعم قهرمانی را چشیده است در چهار سالی که از شروع زمامداری‌اش در دوبلین می‌گذرد تحولات قابل توجهی رادر آنجا پی ریخته و ایرلند را بسیار محکم و موفق ساخته است و حالا یورو 2012 مهم‌ترین و شاید واپسین میدان محک‌زنی وی است.

تراپ می‌گوید سخت‌ترین کار ماه‌های اخیرش کم کردن تعداد نفرات تیم ملی ایرلند جنوبی و رساندن‌شان به حد نصاب (23 نفر) بوده است.

او برخلاف ملتش جیمز مک کارتی را خط زد زیرا خود این هافبک عضو باشگاه ویگان انگلیس می‌گفت لزوم رسیدگی به مسائل خانوادگی‌اش می‌طلبید که تابستان امسال را به خود استراحت بدهد و در یورو شرکت نکند اما برای سایرین این طور نبوده و تراپ رنج برده تا با حذف تعدادی از نفرات به عدد 23 برسد.

حسن بزرگ تراپاتونی بجز انسجامی که همواره به تیم‌های تحت فرماندهی‌اش می‌بخشد، روحیه بالا و افکار مثبت است و این تیم‌ها هیچگاه به خاطر خود کم‌بینی نباخته‌اند.

ایرلند طی دوران مربیگری وی سه بار با تیم ملی کشور زادگاه او ـ ایتالیا ـ مصاف داده و در هیچیک از دفعات شکست نخورده است.

او حالا مجبور است برای چهارمین بار در سال‌های اخیر روبه‌روی آتزوری قرار گیرد و این بار در دور نهایی یورو 2012 و در چارچوب مسابقات گروه سوم جام. در این گروه او باید با اسپانیای بزرگ هم مصاف بدهد.

با این حال نشانی از ترس و تسلیم شدن را در این مرد پیر مقاوم نجویید. او حتی به صعود از این گروه سخت هم می‌اندیشد حال آن که بازی با کرواسی هم در این دسته آسان نخواهد بود.