«شنبه‌گی»، «پنجشنبه‌گی»

«شنبه‌گی» یک رسم بهاری و تابستانی است؛ مراسمی که مردم تاجیک از دانش‌آموز و دانشجو تا کارمند دولت را برای نظافت شهر بسیج می‌کند. در روزهای شنبه، 6ماهه اول سال، نهادهای دولتی و خصوصی و مدارس و دانشگاه‌ها پیشقراول می‌شوند و مشتاقان محیط زیست را یک‌جا جمع می‌کنند تا معابر شهر و پارک‌ها را تمیز کنند.

در «شنبه‌گی» می‌شود یک استاد دانشگاه، یک‌دانش‌آموز ممتاز، یک کارمند عالی‌رتبه یا حتی یک مسوول دولتی را دید که بیل یا جارو به دست، آشغال‌ها را از لای درزها و چاله‌ها درمی‌آورند و خاک سفت شده باغچه‌ها را با بیل زیرورو می‌کنند.

«شنبه‌گی» یعنی عرق ملی، دوست داشتن وطن و مهم بودن شهر و دیار برای مردمی که شعار ملی‌شان آزادی، آرامی و آبادی است. حالا برگردیم به خودمان؛ به‌ملتی که شعار ملی‌اش استقلال است و آزادی و جمهوری اسلامی.

ما هم می‌توانیم شنبه‌گی داشته باشیم البته نه حتما شنبه که مثلا در پنجشنبه‌ها؛ روزی که بیشتر ایرانیان تعطیل‌اند و دانش‌آموزان و معلمان هم فراغ بال دارند.

باور کنید برگزاری این روز برای کشور ما حیاتی است. رسم معمول مردم ما این است که زباله را در دستشان نگه‌نمی‌دارند تا به سطل زباله برسند، آنها آشغال را پرتاب می‌کنند به جایی که فقط جزو خانه و ملکشان نباشد. صحبت‌های شهردار تهران یادتان هست، روزی که گفت وقتی در مجامع بین‌المللی می‌گوید هر کدام از تهرانی‌ها روزی 700 گرم زباله تولید می‌کنند و از این ‌که شهرداری برای جمع کردن پسماندها باید روزی 5 بار سرویس بدهد، خجالت می‌کشد؟

موش‌های شهرمان را هم که حتما دیده‌اید همان‌ها که در یک جست، از جوی آب بیرون می‌پرند و باقی‌مانده چیپس و پفک بچه‌ها روی پیاده‌رو را می‌خورند، همان‌ها که بعضی‌ها به شوخی اسمشان را گذاشته‌اند موش‌های گربه‌خور!

از سوسک‌ها که واویلا همان حشرات چندش‌آوری که بیشتر شب‌ها باید مارپیچ راه‌رفت تا پرشان به پرمان نگیرد.

همه اینها ارمغان آلودگی‌اند، اگر زباله‌ای نباشد این حیوانات موذی هم رختشان را از شهر ما جمع می‌کنند و می‌روند، آن‌وقت دیگر نیازی نیست که میلیون‌ها تومان خرج مسموم کردن موش‌ها شود و وقتی سم دادن به آنها نتیجه نداد به فکر کشتن آنها با بیل و گیر انداختن‌شان در تله‌های الکترونیکی بود.

تهران، شهرهای کوچک و بزرگ و جای جای ایران به روزی مخصوص نظافت آن هم به دست مردم واقعا نیاز دارد.

مریم خباز / گروه جامعه