اضطراب در محیط کار

با این که خدمات علم پزشکی و پرستاری بر طول عمر افراد افزوده و بسیاری از بیماری‌ها را یا از میان برداشته یا خطر آنها را کاهش داده، اما شیوه زندگی جدید بر فشار روانی افراد افزوده و از کیفیت مطلوب زندگی شخصی آنها کاسته است.

فشار روانی شغلی عبارت است از پاسخی سازش‌پذیر و بدون مقاومت به موقعیت و درخواست‌های بیرونی که به اختلالات جسمی، روحی یا رفتاری فرد در محیط کاری می‌انجامد.

می‌توان اذعان کرد در میان انواع مشاغل خدماتی، مشاغلی نظیر بهداشت و درمان بالاترین میزان صدمات شغلی و از جمله فرسودگی شغلی را دارند.

در واقع فرسودگی شغلی اصطلاحی است که می‌توان به جای آن از معادل‌هایی چون تنیدگی، تحلیل‌رفتگی، بی‌رمقی، ناتوانی، دلزدگی از کار، خستگی مفرط و فرسایش روانی استفاده کرد. البته گروهی از روان‌شناسان بر سر تعریف فرسودگی شغلی اتفاق نظر ندارند.

از آنجا که فرسودگی شغلی در کارکنان باعث کاهش بازده کاری، افزایش غیبت از کار، افزایش هزینه‌ها​ی بهداشتی و جابه‌جایی پرسنل، تغییرات رفتاری و فیزیکی و کاهش کیفیت خدمات ارائه شده به مراجعان، از دست رفتن انگیزه، کاهش کیفیت کار، تعارضات روانی بین همکاران، تغییر شغل و در نهایت ترک محل کار و از همه مهم‌تر تاثیرات منفی بر مراجعان می‌​شود، بنابراین شناخت و پیشگیری از فرسودگی شغلی در ارتقای بهداشت روانی افراد و سطح کیفیت خدمات ارائه شده، نقش بسزایی خواهد داشت.

عوامل متعددی نظیر دغدغه‌های مادی، بی‌انگیزگی، ابهام در نقش‌های تعریف شده، بی‌ثباتی شغلی، استرس‌های محیطی، عدم همخوانی مهارت‌ها با شغل و غیره در بروز فشارهای روانی و فرسودگی شغلی دخالت دارند، اما مهم‌ترین و اصلی‌ترین علل این فشارهای روانی، تحمل فشار روانی ناشی از کار به مدت طولانی، سنگین و همچنین شیفت‌های خسته‌کننده است.

بنابراین لازم است با کاهش شیفت‌های طولانی مدت کاری، ایجاد انگیزه، احساس امنیت و ثبات شغلی در بین کارکنان، فراهم کردن زمینه‌های سلامت و نشاط، توجه به دغدغه‌های مادی، شرح وظایف منطبق با وضعیت موجود،​ شفاف کردن وظایف و مسوولیت‌های شغلی ورفع ابهامات شغلی بین کارکنان ​ از استرس‌ها و فشارهای شغلی کارکنان در حد قابل توجهی کاست.