درس بزرگ امام هادی (ع)

آیا در سال‌های گذشته هم برای بزرگداشت و همچنین ایام عزاداری این امام عزیز چنین برنامه‌های ویژه و پُر رنگی برگزار می‌شد؟! آیا شهرداری اینچنین تبلیغات محیطی داشت؟ آیا رسانه‌ها همواره چنین پرونده‌های ویژه‌ای را منتشر می‌کردند؟ آیا اهالی فرهنگ و هنر از شاعران و نویسندگان بگیریم تا هنرمندان تئاتر و سینما و هنرهای تجسمی به این وسعت به خلق و آفرینش آثار ادبی و هنری پیرامون امام مظلوم شیعیان پرداخته بودند؟ پاسخ همه این سوال‌ها منفی است؛ اگرچه این جریانی که در چند روز گذشته شاهد آن بودیم بی‌تردید اتفاق خجسته و مبارکی ا ست، اما سوال اینجاست که ما جز جبران یک غفلت و انجام وظیفه، کاری بیشتر انجام داده‌ایم؟! برای من همیشه جای سوال بود که چرا ایام شهادت مولای متقیان امیرمومنان و حضرت سیدالشهدا یا امام جعفر صادق و حضرت ثامن‌الحجج علیهم السلام باید در تقویم رسمی کشور تعطیل باشد و مراسم گوناگون و متعدد برای آن بزرگواران برپا شود، اما سهم امام هادی، امام جواد، امام حسن عسکری علیهم‌السلام و بسیاری دیگر از بزرگان و اولیاءالله دین کمرنگ باشد؟! واقعیت این است که ما تک تک اعضای جامعه ایرانی و اسلامی که محبت اهل بیت علیهم‌السلام در وجودمان ریشه دارد از رسالت زینبی خود در برابر این بزرگواران غافل بوده‌ایم.

براستی چرا بسیاری از هتاکان و معاندان و شیطان صفتان جرات اهانت به امام حسین (ع) را ندارند؟ پاسخ این سوال را باید در رفتار خودمان جستجو کنیم و از همین امروز نشان دهیم که تمام اهل بیت علیهم‌السلام و اولیاء‌الله بی‌هیچ تمایزی برای ما عزیز و ارجمند و مقدس هستند. در واقع امام هادی(ع) باز هم با مظلومیت خود به ما شیعیان و پیروانش درسی دیگر آموختند؛ درسی که امیدوارم با فروکش کردن برخی هیجانات، گرفتار فراموشی نشود.