خرمشهر ما آمدیم

واقعیت این است که تصرف خرمشهر که از سمت اروند رود 500 متر و از خشکی 13 کیلومتر با خاک و عقبه اصلی عراق فاصله نداشته و همه سلاح های عراقی انفرادی و دسته‌جمعی با تیرمستقیم و تیرمنحنی، خرمشهر را در تیررس خود داشت، مثل آب خوردن بود.

اما چه شد که این ساعات به 34 تا 44 (20 شهریور تا 4 آبان 59) روز و آن گردان به لشکر تبدیل شد و شهر خرمشهر برخلاف خواست متجاوزان از یک تصرف کامل به تصرف بخش غربی شهر محدود شد و شهر و شلمچه‌ای که می‌بایست به یکباره به راس البیشه (انتهایی‌ترین نقطه شرقی جزیره آبادان) متصل و تصرف می‌شد از فهرست مطامع رویایی صدامیان به اجبار خارج گشت؟!

تلاش و تجاوز عراقی‌ها مبتنی برتصرف سرزمین برای تحقق اهداف سیاسی بود. متجاوزی که وارد شلمچه می‌شود زمانی نان دندان‌گیری را می‌تواند زیر چنگال خویش احساس کند که راس البیشه را هم به تصرف خود درآورد تا محدودیت جغرافیایی ژئوپولتیکی تاریخی خویش را عقده‌گشایی کند.

آنها (متجاوزان) امیدوار به این تصرف در حداقل مدت زمان، با حداقل نیرو و یگان‌های رزمی بودند.

مقاومت مدافعان در خرمشهر پاسخ اصلی پرسش فوق و پرسش‌های بیشمار از این دست در آن ایام غربت جنگ است.

به همین دلیل است که امروز مقاومت در خرمشهر به نماد مقاومت در جنگ تبدیل شده است و این تجربه اعتماد به نفس را به مسوولان سیاسی کشور برای سازماندهی قدرت دفاعی و ناکام گذاشتن اهداف دشمن، فراهم می​کند.

بچه‌های مدافع آن روز پس از یک نبرد جانانه به بخش شرقی خرمشهر آمدند و بر اردوگاه تیپ 22 بدر خویش پرچم «خرمشهر ما می‌آییم» را برافراشتند، تا پس از 575 روز پیروزمندانه مجددا از همان سمت و سویی که بعثی‌ها شهر را اشغال کرده بودند، آن را تطهیر کنند.

درآن 44 روز و آن 575 روز اشغال و آن 23 روز درگیری آزادسازی خرمشهر در سال 61 (عملیات بیت‌المقدس) ماجراهای در سینه مانده فراوانی مکتوم است که باید از دلاوری‌های بهنام محمدی، قندهاری، بهروز مرادی، آبکارها، شیخ‌ قنوتی، نورانی‌ها، داخل‌زاده، آهکی و... در زیر خیمه شهید محمد جهان‌آرا و سیدعبدالرضا موسوی روایت شود.

دریابان علی شمخانی - رییس مرکز مطالعات راهبردی نیروهای مسلح