نمایشی برای اسکار
بایرن مونیخ، زمانیکه اول فصل کارش را شروع کرد و در کوتاهمدت هفت امتیاز ناقابل از تعقیبکنندهاش بوروسیا دورتموند جلو افتاد، هیچ بنیبشری دیگر در قهرمانی این تیم شک و شبههای نداشت، اما روزی که بوروسیا دورتموند با هشت امتیاز پیشی، سینی نقرهای را برای قهرمانانش بالای سر گرفت همه متوجه شدند که فوتبال را نمیشود با فرمولهای ریاضی اندازهگیری کرد، گاه دودوتا میشود پنج تا.
مدیریت ستارهها در فوتبال، سختترین مدیریت ممکن در جهان است، چون نیمی از ستارهها تاکتیکپذیرند و به این ترتیب، کارکردن با آنها سهل و ساده است، ولی نیم دیگر در این زمینه دچار مشکل هستند، اداره آنها و ایجاد تفاهم بین اینها و آنها کار بسیار سخت و طاقتفرسایی است. از دستدادن 15 امتیاز در مقابل بوروسیا دورتموند، کمر بایرن و هاینکس را شکست.
مشکل چه بود؟ هیچ، فقط فهمیدن و نفهمیدن ستارهها بود. بایرن دوم شد، ولی در چمپیونز لیگ ستارهها همه فهمیدند که باید در خدمت کارهای تیمی باشند و غیر از این چیزی عایدشان نمیشود. روزی که بایرن به دورتموند باخت ریبری در رختکن، زیرچشم آرین روبن را سیاه کرد، ولی وقتی همین روبن، آن پنالتی را در مقابل رئال تبدیل به گل کرد ریبری اولین نفری بود که او را بغل کرد و چلپ و چلپ ماچاش کرد؛ ریبری و روبن هر دو فهمیدند که برای پیروزی، رفاقت و فهمیدن یکدیگر در فوتبال حرفهای حرف اول را میزند.
فینال لیگ قهرمانان اروپا در آلیانس آرهنای شهر مونیخ است؛ یعنی استادیوم خانگی بایرن، این خودش یک فاکتور 30 درصدی برای بردن جام است.
فاکتورهای دیگر قهرمانی که آدم را به شک و تردید میاندازد، حذفشدن بارسلونا و رئال بسادگی یک آب خوردن بود، بارسا در نیوکمپ تا دقیقه 45 یک بر صفر جلو است بعد مثل تیمهای دبستانی در عین حال که میداند چلسی چقدر در ضدحملهها قوی است، دفاعش را باز میکند تا یک بر یک به رختکن برود و پنالتی را هم بزند به تیر و مفسر تلویزیونی رئال ـ بایرن هم لحظههایی قبل از نیمه بگوید، شانسهای گل بازی هشت به هفت است.
رئال یک گل زده است و با هر دو پایش در فینال است آنوقت هشت شانس گل میدهد به بایرن در حالی که چهار روز قبلش، حتی یک شانس هم به بارسا نمیدهد و بازی را براحتی میبرد. بایرن به هر حال یک جام طلبکار است از کی نمیدانم شاید از پول، پولی که در فوتبال خودمختار شده است و یکسری کارگزار دارد. امسال جام مال بایرن است، چون در فینال مقابل منچستریونایتد «سامی اوسی کوفور» در دقایق آخر آن اشتباههای مسخره را کرد و فصل بعد سر از باشگاههای ایتالیا درآورد.
جالب است،گاهی از این اشتباهها زیاد کرده است و جالبتر این که همیشه هم بعد از این اشتباهها مثل ابر بهار گریه کرده است.
امسال جام مال بایرن است، در استادیوم خودش چون این تیم، در فینال با دو گل بچگانهای که از جانب «دمیکلی» و «فان بویتن» در مقابل اینترمیلان دریافت کرد نایب قهرمان شد. «ماسیمو موراتی» نفتی زورش از بایرن بیشتر بود و بایرن، دمیکلی را هم مانند کوفور رد کرد.
در مقابل چلسی، حالا بایرن نه کوفور دارد، نه دمیکلی و نه فان بویتن ولی با یک نفتی دیگر روبهروست؛ آبراموویچ که به مراتب دریدهتر از موراتی است، ولی باید دید پول چه تصمیمی میگیرد چون بالاخره موراتی، آبراموویچ، بایرن و چلسی همه تابعی از پول هستند. باید صبر کنیم و ببینیم پول چه میخواهد؟
بهمن فروتن - مربی و کارشناس فوتبال
گفت و گو
