زهد سیاسی

1- در روزهای اخیر از جناب آقای هاشمی رفسنجانی نقل شده است که فرمودند: در هر بخش یا سمتی از نظام جمهوری اسلامی که به وجود ایشان نیاز احساس شود ، ایشان در قبول مسوولیت درنگ نخواهند کرد.

کد خبر: ۴۷۴۳۲

به نظر من این گفتار درس بزرگی برای مدیران سیاسی جمهوری اسلامی است که هم اکنون سنی را پشت سرگذاشته و سالهای قابل توجهی در حکومت اسلامی به مدیریت مشغول بوده اند.
2- برای برخی که نسبت به مسائل انتخابات ریاست جمهوری حساسیت فوق العاده خبری سیاسی دارند ، شاید اولین معنایی که از سخن آقای هاشمی رفسنجانی مورد علاقه باشد ، استنباط نوعی علامت مثبت برای ورود ایشان به گردونه انتخابات ریاست جمهوری آتی است اما به نظر من پیام این سخن فراتر از این گونه نتیجه گیری های آسان است . بدون شک شوق و علاقه در هر امری ، محرکی قوی برای انسان ها محسوب می شود و در مورد ریاست جمهوری نیز که یک سمت ممتاز در مملکت داری است ، چنین است . ممکن است افراد زیادی مشتاق احراز این سمت باشند و به دنبال وجود این شوق دست به حرکت هم بزنند که فی نفسه اشکالی ندارد بلکه از مواهب دمکراسی است لیکن برای مدیران با تجربه در نظام صرف «شوق » نباید محرک باشد بلکه «نیاز» اولویت دارد! چه بسا شوق به سوی تصدی امری وجود دارد اما نیاز مملکت روشن نیست ، اینجاست که مدیر سیاسی باید «زاهدانه» شوق خود را مهار نماید و احیانا در گوشه دیگری که نیاز هست خود را در معرض خدمت رسانی قرار دهد.
3- در مقابل «زهد سیاسی» ، خصلت دیگری وجود دارد که من آن را علاقه مستمر «قبه نور بودن» نامیده ام . دوستان زیادی داریم که در طیف های سیاسی مختلف قرار دارند و در طول قرن گذشته همواره عناوین و سمت های «خوش عنوان» را دنبال کرده اند اما حتی در هنگام تصدی مسوولیت هم ، برای آنان مهم انجام کار یا پروژه خاصی نبوده بلکه «محترم بودن» و این که کسی حرفی نزند که پر قبای آنان را بگیرد مهمترین عامل تعیین جهت حرکت آنان بوده است . این مدیران «همیشه محترم» و «جنتل من» قابل عرضه در مراسم عمومی و ارائه در مجالس جشن و سرور هستند اما هرگز شانه خود را زیر باری از نظام نمی دهند! و همواره باید به شاخ و برگ بزرگی آویزان باشند. زهدی که از بیان آقای هاشمی رفسنجانی استنباط می شود و انزال نیست ، بریدن نیست ، بلکه نهایت آمادگی برای خدمت در هر بخشی از مملکت است . نوعی خدمت بدون پیرایه و به عبارتی «اصحاب صفه» نظام و مملکت و مردم بودن است. کاری که آقای هاشمی رفسنجانی قبل از انقلاب و پس از آن همواره با قول و عمل خود به نمایش گذاشته اند.
4- در انتخابات مجلس هفتم ، جناح معروف به راست در کشور ، این استراتژی زاهدانه را عمل کرد و چهره های معروف و مشهور آن میدان را برای تازه نفس ها باز کردند و هم اکنون زمینه بالا آمدن و رشد دهها مدیر سیاسی یا چهره نو مهیا شده است که برای رشد بدنه سیاسی کشور اقدامی بسیار ضروری است . به نظر من در انتخابات ریاست جمهوری که پیش رو داریم ، این استراتژی باید دنبال شود. چهره های محترم و سابقه دار مانند جناب آقایان عسگراولادی ، مرتضی نبوی ، ناطق نوری ، ولایتی ، پرورش و... که هر یک در دوران خاص مسوولیت نقش های موثری ایفا کرده اند باید میدان را برای نیروهای تازه نفس باز بگذارند و خود دلسوزانه مسیر را تسهیل نمایند. البته برخی از آقایان مانند آیت الله مهدوی کنی ، عسگراولادی و ناطق نوری در تمام دوران پیش و پس از انقلاب قطع نظر از مسوولیتهای رسمی که به عهده داشته اند ، همواره با حساسیت و اهتمام در هر مقطعی که لازم بوده است وارد میدان شده اند و از انقلاب و مملکت و اسلام دفاع کرده اند. خلاصه کلام این که امروز به برکت تجربه و ربع قرنی سیاسی در کشورمان از مجموعه ای از مدیران و رجال سیاسی برخورداریم که مصداق اصحاب صفه نظام اسلامی و مملکت هستند و در عین برخورداری از توانایی های بالا و تجربیات گران سنگ ، در ورود به میدان های انتخابات و تصدی منصب نه بر مبنای شوق خود و یا دوستان خود ، بلکه بر اساس «نیاز ملی» عمل می نمایند. اینان پشتوانه های سیاسی مملکت در کشاکش حوادث گوناگون هستند.