ملاک پایداری خانواده

 پس با این باور، خود دست به کار می‌شوند. عاشق می‌شوند، احساسات و عواطف چشمشان را کور، گوششان را کر و عقل‌شان را زایل می‌کند و انگار نمی‌خواهند بفهمند و بدانند، ازدواجی که بر مبنای عشق‌های کاذب و معیارهای ناهمگون باشد پوچ و نافرجام است. پس بازهم به این رویه ادامه می‌دهند. خانواده‌ها را تحت فشار قرار می‌دهند. عقاید خود را تحمیل می‌کنند و قسم و آیه می‌آورند که فرد مورد نظر همای سعادت زندگی‌شان است.

کم‌کم تنفر جایگزین مهر و محبت ‌شده و اختلافات شروع می‌شود. اول در حد چند جمله، مشکل را مطرح می‌کنند. اما کو گوش شنوا! پس ساعت‌ها حرف می‌زنند و یکدیگر را متقاعد می‌کنند. اما فردا که می‌آید، روز از نو روزی از نو. دامنه اختلافات بالا گرفته و به خانواده‌ها کشیده می شود. اما آن پدر و مادر معصومی‌که بارها پسر یا دختر خود را از این ازدواج نهی کرده بودند چه می‌توانند بگویند؟ موضوع به مشاور و روان‌شناس و بزرگان فامیل می‌کشد. بازهم دردی دوا نمی‌شود. پس به دادگاه خانواده می‌روند، ماه‌ها و حتی سال‌ها می‌دوند تا مشکلشان را ثابت کنند طلاق می‌گیرند و دوباره به خانه اول باز می‌گردند.

براستی عجیب است! در زمانه‌ای که انواع اطلاعات و آگاهی‌ها از طریق کتب مختلف، سایت‌های مجاز اینترنتی و انواع مشاوران و روان‌شناسان در اختیار همگان است، چرا باز هم انتخاب‌ها نامناسب و ناهماهنگ هستند؟ چرا آمار طلاق در کشورمان بالا رفته است؟ چرا داشتن فرزندان هم دیگر نمی‌تواند زن و مرد را متقاعد به ماندن و ادامه زندگی کند؟

اینجاست که اسلام در ازدواج هم‌کفو بودن را یکی از مهم‌ترین و اساسی‌ترین دلایل فرجام و پایداری خانواده‌ها ذکر می‌کند.

در ازدواج به روش سنتی ابتدا نه عشق آتشینی هست و نه عقاید ناهمگون. خانواده‌ها با هم آشنا می‌شوند و طی جلساتی پی به عقاید، خصوصیات، روحیات و دیگر ویژگی‌های بارز یکدیگر برده و در نهایت نظر پسر و دختر خود را جویا می‌شوند. آنها نیز عاقلانه و تحت نظر خانواده با عقایدی کنترل شده به دور از هرگونه عشق و علاقه کاذبی که بخواهد عقلشان را زایل کند و احساسات‌شان را تحت شعاع قرار دهد تصمیم گرفته و جواب می‌دهند، اما مهم‌ترین شرایط هم کفو بودن چیست؟

در روایات و احادیث اسلامی ‌بر هم‌کفو بودن دختر و پسر در امر ازدواج بسیار تاکید می‌شود. روان‌شناسان و جامعه‌شناسان هم از بعد علمی‌ و تحقیقی به همین نتیجه رسیده‌اند.

کفو در لغت به معنای شبیه و مانند است. دختر و پسر باید از نظر ظاهر و باطن به یکدیگر شبیه باشند. مهم‌ترین شباهت باید در دینداری زوجین جلوه کند تا بتواند موجب تشکیل نسلی پاک شود. این پاکی شامل: ایمان به خدا، نبوت، قیامت و قرآن است. کسی که پایبند به دین نباشد تضمینی ندارد که پایبند رعایت حقوق همسر و ادامه زندگی مشترک باشد. منظور از دینداری پایبندی کامل به اسلام است. نه تدین سطحی، نمادین و بی‌ریشه.

پیامبر(ص) فرموده‌اند: کسی که با زنی به خاطر ثروتش ازدواج کند خداوند او را به حال خود رها می‌گذارد. اگر به خاطر زیبایی به سمتش رود، اعمال ناخوشایندی از او خواهد دید و اگر به خاطر دین و ایمانش با او ازدواج کند همه امتیازات برایش فراهم خواهد شد.

دینداری زن به عفت، حیا، نجابت، اخلاق خوب، روی خوش، اهل نماز و قرآن و خداترس بودن و... است. البته این را بدانید زیبایی نسبی یک امتیاز تاثیرگذار در زندگی زناشویی است. چراکه اگر فردی از شکل ظاهری یا اندام همسر خود راضی نباشد به طور ناخواسته از مهر و محبت او کاسته خواهد شد. ویژگی مهم دیگر اخلاق خوب زوجین است. اخلاق تنها خنده‌رویی و خوش‌خلقی نیست. منظور از اخلاق خوب، خلق اسلامی‌ است. لجاجت و یکدندگی، تکبر به همسر، بی‌ادبی، بی‌وفایی، کینه‌توزی، سوء‌ظن، سبکی و هرزگی، چشم ناپاک و... از جمله خلقیات بدی محسوب می‌شود که اسلام سخت با آن مخالف است.

موضوع دیگر آن‌که نجابت، پاکی و تدین خانواده‌ها را در نظر بگیرید و نگویید من با خود این فرد زندگی می‌کنم و با خانواده او کاری ندارم. خوب است بدانید علاوه بر ویژگی‌های مثبت، خصوصیات منفی هم از طریق ژن وارد نطفه و ناخودآگاه به نسل جدید منتقل خواهد شد.

در نتیجه دختر و پسری که از نظر اعتقاد، اخلاق، اعمال اسلامی، قیافه، هیکل، ظاهر، تحصیلات، سن، مال، فرهنگ و طرز فکر به هم نزدیک باشند از نظر شرع هم کفو و مناسب ازدواجند. البته همه این ویژگی‌ها به طور کامل ممکن نیست، ولی به طور نسبی میسر خواهد بود. بنابراین در انتخاب همسر متوجه باشید که می‌خواهید کسی را انتخاب کنید که یک عمر در کنار او با آرامش زندگی کنید. این مساله بسیار مهم بوده و نباید از روی احساسات و بدون دقت و مشورت انجام گیرد.