با کارم شوخی ندارم

چه انگیزه‌ای باعث شد به رادیو بیایید؟

در دوران دانشجویی دکلمه می‌خواندم. روزی یکی از دوستانم در دانشگاه گفت، رادیو تهران تست گویندگی می‌گیرد و رفتم.

وارد رادیو شدن آن زمان راحت نبود. طی 2 مرحله تست دادم تا پذیرفته شدم. بعد از حدود 9 ماه کار‌آموزی توانستم جلوی میکروفن رادیو بنشینم.

طی این مدت در برنامه‌های مختلف رادیویی حضور داشتم. با نحوه کار و روابط تهیه‌کننده، صدابردار و مجری برنامه آشنا شدم. رفته‌رفته ضبط‌های تستی و سپس ضبط جایگزین را در برنامه‌های تولیدی انجام دادم. کم‌کم بعد از یاد گرفتن اصول اولیه کار از پیشکسوتان وارد شیفت پخش شدم و پس از مدتی اجازه دادند برنامه زنده اجرا کنم.

بله، 7 اردیبهشت سال 81 اولین برنامه تولیدی من از رادیو تهران روی آنتن رفت که در مورد بررسی مطبوعات روز کشور بود.

برنامه زنده «همسایه سلام» که ویژه شهرستان‌ها و روستاهای استان تهران است که روزهای شنبه تا چهارشنبه هر هفته از ساعت 15 الی 16 پخش می‌شود. این برنامه را یک هفته در میان من اجرا می‌کنم.

همچنین برنامه‌های ویژه اذان صبح و ظهر رادیو تهران که تولیدی است را من اجرا می‌کنم.

اگر برنامه تولیدی باشد از قبل با عوامل برنامه هماهنگی‌های لازم را درباره چگونگی لحن و نحوه بیان مطالب در زمان اجرا انجام می‌دهم و در واقع هر کجا مطابق سلیقه عوامل برنامه‌ساز نبود دوباره متن را می‌خوانم تا مورد پسند واقع شود.

اما حس برنامه‌های زنده بهتر است. موسیقی و بخش‌هایی را که در بین برنامه پخش می‌شود، می‌شنوم و در واقع از فضایی که در برنامه زنده هست حس می‌گیرم و صدای خودم را با آن هماهنگ می‌کنم. چون لحن گفتار در زمان اجرا خیلی مهم است.

زمان اجرا شامل 3 بخش صبحگاهی، نیمروزی و شامگاهی است. در هر کدام از این زمان‌ها نیاز است با توجه به نوع ساختار برنامه که ممکن است سیاسی، علمی، فرهنگی یا اجتماعی باشد گفتار و لحن مجری نیز متفاوت باشد، زیرا لحن گوینده باعث می‌شود مخاطب به شنیدن برنامه ترغیب شود. لحن یا همان شیوه گفتار باید متناسب با نوع برنامه و مخاطب باشد. برای نمونه در برنامه‌های شاعرانه و شبانه لحن احساسی و آرام‌تر است. به اصطلاح لحن را می‌اندازیم (لحن پایین است). برعکس برنامه‌های بامدادی با هیجان و نشاط بیشتری اجرا می‌شود.

تلفظ درست کلمات خیلی برایم مهم است، زیرا گوینده مبلغ زبان و ادبیات فارسی است. من با کارم شوخی ندارم. نگاه من به کارم عاشقانه است. هر جایی که احساس کنم چیزی را نمی‌دانم از افراد آگاه همچون پیشکسوتان رادیو سوال می‌کنم. مثلا در مورد برخی اشعار فارسی سوال می‌کنم که تاکید این شعر در کجاست؟ یا تلفظ صحیح بعضی واژه‌ها را می‌پرسم. سعی می‌کنم با جملات کوتاه و تاثیرگذار با مخاطب ارتباط برقرار کنم و حرفی برای گفتن داشته باشم و از زیاده‌گویی فاصله می‌گیرم.

روزی در رادیو پیام وقتی ساعت را اعلام کردم گفتم اینجا رادیو تهران است که اسباب خنده شد.