قاره‌ای از جنس زباله

با وجود هشدارهای پیاپی فعالان دفاع از محیط‌زیست، نه‌تنها برای مقابله با این پدیده آلاینده اقدامی نشده است، بلکه به دلیل افزایش تولید فرآورده‌‏های پلاستیکی و رهاکردن زباله‏‌های پلاستیکی در طبیعت و در اقیانوس‏ها، مساحت قاره هفتم در حال حاضر به اندازه یک‏سوم ایالات متحده آمریکا یا به عبارت دیگر، یک‌سوم قاره اروپا افزایش
یافته است.

بنا به آخرین آمار و ارقام منتشرشده، سالانه بیش از 100 میلیون تن فرآورده پلاستیکی تولید می‏شود که از این میزان، 10 درصد فرآورده‏‌ها که پس از مصرف به زباله تبدیل می‏شود، به اقیانوس‏‏‌ها ریخته می‏شود؛ یعنی 10 میلیون تن پلاستیک در سال که بازهم در این میان، 70 درصد زباله‌‏های پلاستیکی به اعماق اقیانوس‏‌ها می‏رود، ولی 30 درصد باقیمانده در سطح آب شناور می‏ماند؛ یعنی 3 میلیون تن زباله پلاستیکی در سال، اعم از بطری، کیسه و... .

خطر بزرگ فرآورده‌‏های پلاستیکی این است که مدت زمان لازم برای از بین رفتن طبیعی آنها بین 500 تا 1000 سال
به‏ طول می‌انجامد. مشکل دیگر این است که این پلاستیک‏‌ها به مرور زمان متلاشی می‏شوند، ولی در ساختار مولکولی آنها تفاوتی ایجاد نمی‏شود و در نتیجه نوعی ماده شن‌‏مانند به وجود می‌آید که برای بسیاری از آبزیان و پرندگانی که زیستگاه‏شان در این نواحی است، به عنوان غذا تلقی می‏شود.

به این ترتیب سالانه یک میلیون پرنده و نزدیک به 100 هزار پستاندار آبزی در اثر استعمال آلاینده‏‌های پلاستیکی، جان خود را از دست می‌‏دهند و اکنون 267 نوع آبزی به دلیل مجاورت با قاره هفتم در خطر انقراض قرار دارند. اگرچه در گوشه و کنار جهان تلاش‌هایی برای از بین بردن این توده عظیم مطرح می‌شود، اما به دلیل عظمت کنونی این مجموعه و هزینه سرسام‏‌آور لازم برای پاکسازی آن، تنها کاری که می‏توان برای مقابله با بزرگ‏ترشدن آن کرد، این است که از مصرف و تولید بی‏رویه پلاستیک خودداری کنیم. زباله‏‌های پلاستیکی صنعتی و خصوصا خانگی را در چرخه بازسازی قرار دهیم و با رفتار مسوولانه و حافظ محیط‌زیست، بتوانیم گامی در جهت جلوگیری از رشد و توسعه روزافزون قاره هفتم برداریم.