جای خالی مشاوره

اما امروزه با پیچیده‌تر شدن روابط انسان‌ها، گسترده‌تر شدن دایره دوستان و همکاران، ‌اضافه شدن وسایل ارتباط جمعی و ظهور تضادها و تضارب‌های روحی جدید، ‌دیگر کمتر فردی پیدا می‌شود که بتواند به‌تنهایی و صرفا با اتکا به توانایی‌های شخصی خود از پس مشکلات ریز و درشت زندگی‌ شهری بربیاید.

«همه فن حریف بودن» دیگر در عصر ما تنها به یک شوخی و افسانه شبیه است. عصری که با وجود گستردگی علوم حتی اگر تمام عمر را هم صرف کنیم، باز هم در بهترین حالت تنها می‌توانیم به یک «فن» کاملا مسلط شویم.

آمار افزایش 30 درصدی طلاق طی سال‌های اخیر و وجود شماری دانش‌آموز معتاد به انواع مواد مخدر، قرینه‌های واضحی است که به وضوح از «مهجور ماندن» علم مشاوره در کشور ما خبر می‌دهد. متاسفانه هنوز هم در بین ما افرادی پیدا می‌شوند که مراجعه به مشاوران خانواده را نشانه ضعف شخصیتی می‌دانند؛ در صورتی که بهره‌گیری از نظرات و راهکارهای علمی شخص سومی که از منظر بیرونی به چالش‌های درونی زندگی ما می‌نگرد، ‌اتفاقا نهایت هوشمندی و تدبیر مراجعه‌کننده را می‌رساند.

از سوی دیگر،‌ بدیهی است که همواره باید بین حجم موانع و راه‌حل‌های انتخابی برای رفع این موانع، تعادل و توازن منطقی وجود داشته باشد.

موضوع حساس دیگری که باید در مبحث مشاوره‌ها مطرح کنیم، تشریح این تصور غلط است که عده‌ای گمان می‌کنند افراد باتجربه ‌ یا با سطح تحصیلات بالا می‌توانند خود به‌تنهایی در برابر هرگونه آسیب اجتماعی، درمانی موثر بیابند.

چنین افرادی می‌پندارند که به دلیل موفقیت در رشته تحصیلی یا شغلی خود قادرند که در زندگی خانوادگی نیز به همان میزان موفق باشند و با همین مقدمه عقیم نیز نتیجه می‌گیرند که تحت هیچ شرایطی نیاز به مشاوره‌های اجتماعی ندارند بنابراین هرگاه روابط از حالت ساده خارج می‌شود، ‌نیاز به حضور مشاوران نیز پررنگ‌تر از قبل خواهد شد؛ یعنی افراد تحصیل‌کرده جامعه به دلیل این که اغلب با مراکز گوناگون علمی، ‌اجتماعی و فرهنگی در ارتباط هستند، ناخودآگاه فرم روابطشان از حالت خطی خارج و در نتیجه نیاز این گروه به مشاوره‌های تحصیلی، خانوادگی و شغلی بیش از سایر گروه‌های جامعه احساس می‌شود.

امین جلالوند - گروه جامعه