بدترین پرسپولیس تاریخ

سوای پرسپولیسی‌ها که باور ندارند تیم‌شان فقط به خاطر دو امتیاز بیشتر، از خطر سقوط به لیگ دسته اول رهایی یافته است، هواداران استقلال و دیگر تیم‌ها هم عادت ندارند پرسپولیس را در چنین جایگاه نازلی ببینند.

اما دلیل اصلی این ناکامی و بحران تاریخی در پرطرفدارترین تیم ایران و آسیا چیست؟ چه به حال و روز پرسپولیس بزرگ آمده است که در طول یک فصل، تعداد بردهایش فقط به 9 می‌رسد، 12 بازی را می‌بازد، 53 گل دریافت می‌کند و بالاخره در سه بازی متوالی با چهار گل شکست می‌خورد، بدون آن‌که آب از آب تکان بخورد؟

برای پیدا کردن مقصر اصلی این شکست بی‌سابقه، عوامل زیادی را می‌توان ردیف کرد. از حبیب کاشانی، مدیرعامل سابق پرسپولیس که با یکدندگی و لجاجت حمید استیلی را به عنوان سرمربی این تیم انتخاب کرد تا کمیته سه نفره‌ای که به کاشانی در تصمیمی که می‌خواست عملی شود، کمک کرد.

از خود استیلی که برخلاف خواست هواداران روی نیمکت این تیم نشست تا تیمی که بسته شد، اما خوب بسته نشد.

این وسط حتی رویانیان و دنیزلی هم بی‌تقصیر نیستند، چون پول‌های زیادی صرف کردند و امکانات خوبی هم در اختیارشان قرار گرفت، اما با وجود حمایت و همدلی تماشاگران باز هم نتوانستند نتیجه لازم را بگیرند و حتی در جمع کردن امتیاز، بدتر از نیم فصل اول عمل کردند.

هرچند کم‌کاری بازیکنان و بی‌تعصب بودن آنها هم انگ جدیدی است که از سوی برخی هواداران دوآتشه پرسپولیس به قرمزپوشان زده می‌شود.

همه این موارد را با حمید درخشان، مرد سرد و گرم چشیده باشگاه پرسپولیس مطرح کردیم تا با او، ضمن سبک و سنگین کردن همه دلایل این ناکامی بزرگ و بی‌سابقه، مسببان اصلی را شناسایی کنیم.

درخشان که از لحن صدایش مشخص بود به اندازه یک طرفدار متعصب پرسپولیس، از آنچه که به سر این تیم آمده عصبانی و ناراحت است در ابتدا گفت: معمولا در چنین فضایی همه دنبال یک مقصر اصلی می‌گردند تا تمام بار ناکامی و شکست را روی دوش او بیندازند. آنچه این روزها بیشتر نقل زبان‌هاست و در رسانه‌های نوشتاری به چشم می‌آید این است که ظاهرا مقصر اصلی بازیکنان هستند. اما من می‌گویم در ناکامی یک تیم، عوامل متعددی دخیل هستند که بازیکنان هم فقط یکی از آنها هستند.

درخشان که خود یکی از سه نامزد سرمربیگری پرسپولیس در ابتدای فصل بود، با اشاره به اتفاقاتی که منجر به انتخاب حمید استیلی، به عنوان سرمربی شد، گفت: اشتباه نخست همان اصرار حبیب کاشانی و کمیته سه نفره مدیرعامل وقت، در انتخاب استیلی بود. یک اشتباه، می‌تواند تبعاتی به مراتب بزرگ‌تر از خود آن اشتباه داشته باشد. حال سوال من اینجاست که آیا انتخاب حمید استیلی از سوی محمد پنجعلی، بیژن ذوالفقارنسب و محمد زادمهر انتخابی منطقی و عادلانه بود؟! طبیعی است که الان دیگر آن هوادار خردسال پرسپولیس هم می‌تواند پاسخ این سوال را بدهد.

درخشان این را گفت و ادامه داد: تبعات آن اشتباه آن‌قدر زیاد بود که بعد از آن هرکس با نیت خیر جلو آمد، همراه با کشتی در حال غرق شدن پرسپولیس، غرق شد. نمونه‌اش همین آقای رویانیان که با نیت خیر آمد، کلی هم پول آورد و حمایت کرد، اما نتیجه‌اش معکوس شد.

درخشان گفت: البته در همین تیم پرسپولیس عوامل دیگری هم بودند که به گسترش ابعاد ناکامی کمک کردند. یکی از آنها بازیکن‌سالاری بود. از ابتدای فصل هیچ‌گاه بازیکن خاطی یا به قول آقایان کم‌کار را توبیخ نکرده‌اند. اگر بازیکن کوتاهی کرده یا نظم و انضباط تیمی را زیر پا گذاشته باید تنبیه شود. مصداق این صحبت در فوتبال دنیا وجود دارد. مانچینی در فصلی که منچسترسیتی امیدوار است برای نخستین بار در طول تاریخش قهرمان لیگ برتر شود، بهترین بازیکنش کارلوس ته‌وز را فقط به خاطر یک بی انضباطی کوچک 6 ماه خانه‌نشین کرد. آنگاه در ایران خودمان آن‌قدر بازیکن را بزرگ می‌کنیم که دیگر نمی‌توانیم او را کنترل کنیم.

بحث دیگر بد بسته شدن تیم است. وقتی پرسپولیس در یک فصل بیش از 50 گل می‌خورد و از این حیث آماری بی‌سابقه را رقم می‌زد معنایش این است که در پست‌های مختلف با کمبود بازیکن مواجه است.

با این حال درخشان با دلایلش، فرضیه بد بسته شدن تیم را اساسا رد کرد: مگر قرار است همه بازیکنان طراز اول فوتبال ایران در استقلال و پرسپولیس جمع شوند؟ اگر می‌گوییم پرسپولیس با این همه ستاره، بد بسته شده پس در مورد صبای قم و نفت تهران که در بالای جدول قرار دارند چه باید گفت؟ آیا آنها محکوم به سقوط هستند؟ نه! اینها توجیهاتی است برای آن‌که مسببان اصلی این ناکامی شناخته نشوند. همین پرسپولیس در فصل جاری 7 بازیکن ملی‌پوش داشت.

این نفرات را هم من یا شما انتخاب نکردیم. کسی انتخاب کرده که فوتبال دنیا قبولش دارد؛ کارلوس کرش. آیا می‌توان گفت همه انتخاب‌های او اشتباه بوده است؟ من معتقدم این تیم خوب بسته شد، اما چوب اشتباهات مدیریتی و ایرادات فنی‌اش را خورد.

درخشان در بخش پایانی صحبت‌هایش عملکرد فنی مصطفی دنیزلی را هم به چالش کشید و از این مربی ترک‌تبار هم به عنوان یکی از مقصران اصلی ناکامی قرمزها در نیم فصل دوم نام برد: وقتی در یک بازی 4 گل می‌خورید، اشتباهات فردی و بازی ضعیف بازیکنان می‌تواند دلیل آن باشد، اما وقتی دوباره 4 گل می‌خورید و یک هفته بعد برای بار سوم 4 گل می‌خورید، دیگر بازیکن مقصر اصلی نیست. اینجا باید کادر فنی را محاکمه کرد که چرا نتوانسته ضعف‌های آشکار تیمش را برطرف کند. این منطقی نیست که چشم‌هایمان را ببندیم و دائما بگوییم دنیزلی مربی بزرگی است. او چگونه بزرگ است وقتی تیمش در سه بازی متوالی 12 گل می‌خورد و یا در حضور 100 هزار تماشاگر با خوش‌شانسی از یک شکست سنگین مقابل الهلال فرار می‌کند؟ وقتی تماشاگر حمایت می‌کند، زمین تمرین و امکانات جانبی در بهترین حد خود قرار دارد و بازیکن علاوه بر دریافت به موقع دستمزدهایش برای هر بازی پاداش جداگانه می‌گیرد، چطور می‌توان از سر تقصیرات کادر فنی گذشت و بازیکن را بی‌غیرت خطاب کرد. اینجا مربی باید پاسخ بدهد که چرا نمی‌تواند تیمش را جمع کند.

درخشان که خود سال‌های زیادی در پرسپولیس حضور داشته با بیان این‌که در تمام این سال‌ها چنین پرسپولیسی را نه تجربه کرده و نه به چشم دیده است، گفت: این تیم آنقدر بزرگ بوده که حتی نمی‌شد چنین روزهایی را برای عاقبت آن پیش‌بینی کرد. به نظر من این‌که پرسپولیس در رده پانزدهم جدول قرار گرفته و به مرزی میان تیم‌های سقوط‌کننده و دیگر تیم‌ها تبدیل شده، یک اتفاق نیست، بلکه یک فاجعه بزرگ است.

درخشان گفت: بزرگان گفته‌اند یک چیز ضامن موفقیت است، این‌که شهامت داشته باشید و بگویید اشتباه کردم. متاسفانه من این شهامت را در حبیب کاشانی و محمد رویانیان ندیدم. آنها در آوردن استیلی و دنیزلی مرتکب بزرگ‌ترین اشتباه شدند، اما چون ‌می‌ترسیدند که با اعتراف به این اشتباه، بار اصلی تمام ناکامی‌ها متوجه آنها شود، تا به امروز فقط یک سری عوامل جانبی را به عنوان دلایل ناکامی پرسپولیس برشمرده‌اند.