نیمه خالی و پر دارو

در نیمه پر این لیوان باید به افزایش دسترسی داروها در کشور اشاره کرد. اگر زمانی مسیر همه نسخه‌های داروهای نایاب به خیابان ناصرخسرو می‌رسید، حالا ناصرخسرو مدت‌هاست در این خصوص فعال نیست و اکثر داروها را می‌توان از داروخانه‌های شهر و خصوصا داروخانه‌های دولتی نظیر 13‌ آبان تهیه کرد. درخصوص داروهای خارجی نیز اگر دستتان به آنها نمی‌رسد باید بدانید که همه زحمت تولیدکنندگان داخلی به این خاطر بوده که داروی ایرانی به دست شما برسد و اگر شما نمی‌توانید قدردان این همه تلاش باشید، اما وزارت بهداشت نمی‌تواند با ورود داروهای خارجی که مشابه ایرانی دارند، موافقت کند.

درخصوص صنعت دارویی هم در نیمه پر لیوان باید براساس شواهد به تولیدکنندگان داخلی دست مریزاد گفت که دارو را با ارزان‌ترین قیمت ممکن در اختیار بیماران ایرانی قرار می‌دهند در حالی که صنعت دارویی کشور روبه ورشکستگی است.

کار به جایی رسیده است که رئیس انجمن جراحان ایران هفته گذشته هشدار داد: مشکلات صنعت تولید دارو در کشور جدی است و اگر مسوولان تدبیر نکنند در آینده با مشکلات جدی و حتی بحران در عرصه دارو مواجه می‌شویم.

رئیس انجمن داروسازان نیز اعلام می‌کند که در نوسانات سکه و ارز، قیمت بیشتر کالاها افزایش داشت، اما قیمت داروها ثابت ماند و همین وضعیت موجب شد که داروخانه‌ها 30 درصد سرمایه‌های خود را از دست بدهند.

با وجود این نمونه‌های کوچک اما مهمی در نیمه خالی این لیوان وجود دارد که نمی‌توان از آنها گذشت. همین حالا که این یادداشت نوشته می‌شود کودک 4 ساله‌ای در شهر رشت زندگی می‌کند که به سرطان مبتلاست و داروی موردنیازش یعنی «داکتینومایسین» در استان گیلان وجود ندارد و خانواده‌اش باید برای تهیه این دارو 320 کیلومتر را بپیمایند و به داروخانه 13 آبان بیایند که گفته شده تعدادی از این دارو را دارد و معلوم نیست تا وقتی که خانواده‌اش به تهران برسند، بتوانند به دارو دسترسی داشته باشند.همین حالا در داروخانه‌ای در بلوار میرداماد تهران، داروی پلاویکس که موردنیاز افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی است، با قیمتی متفاوت از قیمت واقعی فروخته می‌شود. قیمت یک بسته 28تایی از این دارو که روی جعبه آن درج شده، 42 هزار تومان است که این داروخانه پلاویکس را به قیمت 50 هزار تومان می‌فروشد.

این لیوان به قیمت روح و جان بیماران ایرانی خالی و پر می‌شود.

مستوره برادران‌نصیری / گروه جامعه