خودمان را محک بزنیم

او این‌گونه نوشته بود: «سلام. لطفا به این سوال من صادقانه جواب بده، کدام ویژگی من تو را اذیت می‌کند؟»

ابتدا فکر کردم پشت‌بند آن می‌خواهد چیزی دیگر از جنس لطیفه برایم بفرستد، اما احساس کردم لحنش جدی است و متفاوت با همیشه. برایش پیامکی فرستادم و پرسیدم: «چی؟». و وقتی فهمیدم سوالش جدی است، از او خواستم به دلیل مشغله کاری به من فرصتی بدهد تا بعدا برایش پاسخ آن را بفرستم.

مدتی بعد از پایان کار به منزل رفتم، مادرم گفت: خاله... امروز برایت پیامکی نفرستاده؟

سپس متوجه شدم او با ارسال پیامک برای همه کسانی که او را می‌شناسند و با او ارتباط فامیلی، دوستانه و کاری دارند، خود را جسورانه به معرض قضاوت دیگران گذاشته است.

با خودم فکر کردم اگر بخواهم یکی از ویژگی‌های اخلاقی او را که موجب رنجش خاطر من می‌شود، بیان کنم چه باید بنویسم؟و از همه مهم‌تر آیا امکان این را دارم که بدون رودربایستی حضورا به او بگویم یا نه؟

سپس دریافتم شاید با ارسال پیامک یا ایمیل راحت‌تر می‌توانم با او حرف بزنم تا رودررو. پاسخش را با پیامکی فرستادم و نوشتم فلان خصلت اخلاقی‌اش مرا آزار می‌دهد.

بعدا متوجه شدم از مجموع 94 نفری که او برایشان پیامک فرستاده، 52 نفر جواب داده‌اند و بدون رودربایستی از او انتقاد کرده‌اند.

حالا او مانده است و یک واکاوی درونی از رفتار خودش و راه‌هایی که برمی‌گزیند تا در سال جدید آدم دیگری شود.

چه خوب است گاهی از طرق مختلف نگاهی به خودمان بیندازیم، خودمان را محک بزنیم و ببینیم واقعا چه ویژگی‌هایی داریم که موجب آزار و رنجش دیگران می‌شود؟ آن‌وقت بیشتر درمی‌یابیم که زندگی شیرین‌تر می‌شود.

پریشاد احمدی / جام‌جم