رابطه اختلال یادگیری و هوش

میزان هوش (آی‌کیو) یک کودک از طریق آزمون‌های هوشی سنجیده می‌شود. کودکانی که به اختلال یادگیری مبتلا هستند، از نظر هوشی مشکلی ندارند. به عبارت دیگر آنها عقب‌مانده ذهنی نیستند، ولی ممکن است برخی کودکان که از نظر هوشی در گروه افراد مرزی قرار می‌گیرند، اختلال یادگیری هم داشته باشند که در این صورت، تشخیص آن دشوارتر و پیچیده‌تر خواهد بود.

بسیاری از معلمان اظهار می‌کنند دانش‌آموز به درس توجه نمی‌کند، از پنجره به بیرون نگاه می‌کند، مدام با وسایل خود بازی می‌کند یا با بچه‌ها صحبت می‌کند. همه این رفتارها ممکن است در نتیجه نقص در توجه باشد. در محیط پیرامون ما،بیش از هزاران محرک (دیداری، شنیداری، بویایی و لمسی) وجود دارد که ما تنها به طور انتخابی به تعداد کمی از آنها توجه می‌کنیم. محرکاتی مانند آنچه می‌بینیم یا می‌شنویم از طریق مسیر عصبی بینایی یا شنیداری وارد مغز می‌شود، ثبت و ضبط می‌شود و سپس تجزیه و تحلیل می‌شود و در نتیجه به آن محرک پاسخ داده می‌شود. بنابراین اگر فردی در مهارت اولیه یادگیری یا توجه انتخابی ناتوان باشد و نتواند خود را روی یک فعالیت یا تکلیفی متمرکز کند، نمی‌تواند آن تکلیف را یاد گیرد. مانند کودکی که در کلاس درس در مقابل بسیاری از محرکات مانند سروصدا و نور و... دچار حواسپرتی می‌شود. اغلب این کودکان با این که توانایی انجام تکالیف را دارند، نمی‌توانند آن را به پایان برسانند.

در این میان، مهارت سازماندهی یکی از فرآیندهای دیگر شناخت است که فرد به کمک آن می‌تواند بخش‌های چندگانه را به یک مفهوم کلی یا یک مفهوم کلی را به بخش‌های تشکیل‌دهنده آن تبدیل کند. سازماندهی در کسب اطلاعات جدید، یادآوری، حل مشکلات و تفکر منطقی نقش مهمی را بازی می‌کند. کودکان با اختلال یادگیری، معمولا در سازماندهی کارهایشان مشکل دارند. به طور مثال ممکن است آنها فراموش کنند که تکالیف منزلشان را انجام دهند، معمولا میز تحریرشان بهم ریخته است، ممکن است دفترشان راگم کنند، گاهی تکالیف را انجام می‌دهند ولی اغلب آن را تمام نمی‌کنند، هر چیزی را روی میز یا اتاقشان در جای مناسب خود قرار نمی‌دهند. در کارها، اولویت‌بندی ندارند و نمی‌توانند براساس درجه اهمیت به هر کاری وقتی را اختصاص دهند و هریک را به پایان برسانند.