جوالدوز رسانه‌ای

بعضی از ما انگار اصلا مدت‌هاست درون هیچ لیوانی حتی قطره‌ای آب هم نمی‌بینیم. مدام عادتمان شده که همه چیز را تاریک و همه لیوان‌ها را خالی ببینیم. هنوز هم صدای پیرمرد سرد و گرم چشیده‌ای را که دیروز صبح سر راهم قرار گرفت، توی گوشم دارم. من بودم و روزنامه‌ای که می‌خواندم و مترویی که ایستگاه به ایستگاه مسافرانی می‌رفتند و مسافرانی می‌آمدند و پیرمردی که تا ایستگاه آخر کنار دست من بود. پیرمرد سرش توی روزنامه‌ای بود که من می‌خواندم.

پرسیدم: معلومه که روزنامه زیاد می‌خونید. اجازه بدید چند صفحه از روزنامه رو تقدیم کنم که بخونید.

پیرمرد خودش را جمع و جور کرد و گفت: نه. نه. اتفاقا اهل خوندن روزنامه نیستم. مگه بیکارم مدام هی خبرای بد بخونم. این همه خودم مشکل دارم. اون وقت بیام روزنامه بخونم که کی، کیو کشت. کی علیه کی حرف زد. کی ورشکست شد و دق کرد. کی توی استادیوم به کی فحش داد. قیمت تخم‌مرغ شد فلان‌قدر و فلان جنس گرون شد.

گفتم: خب، فرمایش شما درست. اما همه خبرا که بد نیستن. گفت: بد نیستن؟ می‌خوای همین روزنامه رو با هم از اول تا آخر بخونیم ببینیم چند درصد خبراش منفی هستش و باعث نگرانی می‌شه.

گفتم: شما هم که فقط انگار نیمه خالی لیوان رو می‌بینید. گفت: اتفاقا بر عکس، چون من نیمه پر لیوان رو می‌بینم حاضر نیستم خیلی از مطالب و خیلی از اخبار روزنامه‌ها و رادیو و تلویزیون‌ها‌رو بخونم و بشنوم و ببینم. گفتم: یعنی چی؟ گفت: یعنی این‌که توی دنیا و توی همین کشور خودمون هر روز اینقدر اتفاق‌های خوب و امیدوارکننده و بامزه می‌افته که اگه بخوای اونها رو بگی و خبرش کنی همه بخش‌های خبر و همه روزنامه‌ها رو پر می‌کنه. اما اینا انگار عادت کردن که فقط از زمین و زمان بنالن. این بار با خودم گفتم: این همه سوزن به دیگران می‌زنی، یک جوالدز هم به خودت (روزنامه و روزنامه‌نگار و خبرنگار و خبرگزاری و...) بزن.

این هم سوژه تلنگر امروز. این هم سوژه‌ای که حتی بی‌مقدمه می‌توان از آن نوشت.می‌توان ذائقه خبرخوانی و خبر شنوی مردم را تا حدودی تغییر داد و چه بسا آنها را روزنامه‌خوان‌تر کرد. می‌توان به جای، جای ثابت دادن به برخی دعواهای بی‌حاصل میان گروه‌های سیاسی و دیگر گروه‌ها و قشرها و در کنار بیان مشکلات واقعی‌تر و ملموس‌تر مردم خبرهای جذاب و خواندنی و به قول فرنگی‌ها فانتزی هم منعکس کرد.

صولت فروتن / جام‌جم