دالگلیش و راه آینده لیورپول

البته این اسکاتلندی 62 ساله و خوشفکر نیک می‌داند که با ابزار و بساط فعلی پیشرفت و موفقیت و جام‌های بیشتری برای تیم او مقدور و متصور نیست و باید در مرحله بعدی، سرخ‌های آنفیلد را به سطح فنی بالاتری برساند و پیوسته به سمت جلو نگاه و تیم را تقویت کند.

حتی فتح جام اتحادیه انگلیس نیز به آسانی برای لیورپول که با 8 بار قهرمانی در این جام، رکورددار است، میسر نشد و کار این تیم در فینال برابر تیم متوسط کاردیف به ضربات پنالتی کشیده شد،‌ ولی مهم‌تر از آن، دور ماندن بسیار طولانی‌مدت (22 ساله)‌ لیورپول از عنوان قهرمانی لیگ انگلیس است و این چیزی است که هواداران لیورپول نمی‌توانند تاب بیاورند. حتی «روی هاجسون» معروف نیز فقط 7 ماه در صندلی مربیگری این باشگاه دوام آورد و اواسط دی 89 جایش را به دالگلیش داد که بعد از فترتی 20 ساله به آنفیلد بازگشت.

او بلافاصله روحیه‌ها را در این تیم ضربه خورده تقویت کرد و از آنجا که یک خانه‌زاد در آنجا به حساب می‌آید و از تابستان 1977 تا اوایل 1991 بازیکن و سپس مربی لیورپول بود، با چرخه‌های کاری در آنجا کاملا آشناست و خود را بسرعت با شرایط موجود وفق داد و حتی لیورپول را که تا رده هجدهم جدول لیگ برتر انگلیس پایین آمده بود، در پایان فصل گذشته تا رتبه ششم رساند.

با این حال، دالگلیش با دریای تجربیاتش و دنیای افتخاراتش نیک می‌داند که دستاوردهای این تیم طی 15‌ماه مربیگری مجدد او در لیورپول چیز زیادی نیست و باید از حد و حدود فعلی بسیار فراتر رفت، او می‌گوید: «اگر هم لیورپول در این فصل موفقیتی داشته، اندک بوده و به آن فقط می‌توان به عنوان سنگ بنا و نقطه نخست حرکت به سوی آینده‌ای بهتر یاد کرد و این چنین به آن نگریست. فتح جام اتحادیه انگلیس فقط از این دیدگاه می‌تواند مهم باشد که ما را در راه فتح دیدارهایی بیشتر و مهم‌تر صاحب ثبات‌قدم کند وگرنه به خودی خود چیزی نیست که به کار ما بیاید و افتخار بزرگی محسوب شود.

بعد از پیروزی چندی پیش ما در برابر کاردیف در ورزشگاه ویمبلی لندن بیش از حد، از ما تعریف شد و شادی و تمجید فزون‌تر از اندازه از آن موفقیت، ما را از توجه سریع و کامل به اتفاقات بعدی و حقایق موجود بازداشت.

یک حسن فتح جام‌ها این است که شما را به فتوحاتی بیشتر ترغیب می‌کند و چون طعم آن را چشیده‌اید، برای تکرار آن، مصمم‌تر و پرتلاش‌تر می‌شوید. اگر تصور کنیم که تصاحب جام اتحادیه انگلیس، دستاورد بزرگی بوده و برای ما کافی است و دست روی دست بگذاریم، این پایان کار ما خواهد بود. اولین راه و نخستین لازمه پیشرفت، باور این نکته است که هنوز به جایی نرسیده‌اید و اگر این‌گونه به وضعیت نگاه کنید، قدم‌های بعدی را هم خواهید برداشت، در غیر این صورت جز ناکامی و توقف چیزی در انتظارتان نخواهد بود.»

دالگلیش فقط 10 روز قبل از فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس (که 7 اسفند 90 برگزار شد)‌ از شاگردانش به خاطر کسب چند نتیجه متوالی ضعیف در لیگ این کشور بشدت انتقاد کرده و حتی از میل خود به کناره‌گیری مجدد از سمت سرمربیگری این تیم سخن گفته بود، اما بعد از ثبت شدن اولین عنوان قهرمانی لیورپولی‌ها در این جام از سال 2001 به بعد، موضع او عوض شده و از بازیکنان تیمش تعریف کرده و آنها را مردانی مقاوم در برابر توفان‌ها نامیده است. این در حالی است که لیورپول فقط یک هفته بعد از فتح جام اتحادیه انگلیس، یک بازی مهم لیگ برتر انگلیس را در زمینش 2 بر یک به آرسنال واگذار کرد و در شرایطی که یک نتیجه مساوی کمترین حقش بود، با خوردن یک گل در دقیقه 90 هر 3 امتیاز مسابقه را به توپچی‌های مسافر لندنی تقدیم کرد.

دالگلیش اوایل بهار 2012 می‌گوید: «این که ما در این فصل یک جام برده‌ایم، رویداد باارزشی است و هر بازیکن و عضو باشگاه را باید بابت آن مورد تقدیر قرار داد و وحدت بازیکنان با یکدیگر محسوس و ارزشمند بوده است، اما ما از حالا باید برای فصل بعد، طراحی و برنامه‌ریزی و راه آینده‌مان را بدقت مشخص و ترسیم کنیم. این جبر زمان است، من از روند حرکت و پیشرفت‌مان در پیکارهای امسال جام حذفی انگلیس هم راضی هستم، اما این کافی نیست و باید فکری دیگر داشت. برخی می‌گویند میزان پیشرفت ما طی این مدت، بیشتر از چیزی بوده است که از ما انتظار می‌رفته و به روایت بهتر از برنامه‌هایمان‌ پیش هستیم، اما از سوی دیگر ما هنوز جامی مهم را نبرده‌ایم و این یعنی برخلاف اکثر تصورات رایج، پیشرفت‌مان کافی نبوده و همین، مهم‌ترین مساله است.»

Evening Standard / مترجم: وصال روحانی