پرخاشگری در کودکان

گاهی اوقات فرزندان ما پرخاشگری می‌کنند که این پرخاشگری انواع مختلفی دارد. بعضی از کودکان پرخاشگری کلامی دارند، داد و فریاد می‌زنند، فحش می‌دهند و گاهی نیز پرخاشگری فیزیکی دارند و بچه‌های دیگر را می‌زنند، گاز می‌گیرند یا اجسام را پرت می‌کنند. به چنین رفتارهایی خشونت یا پرخاشگری گفته می‌شود. یکی از عللی که باعث خشونت در کودکان می‌شود، خشونت والدین و اطرافیان کودکان است و وقتی مادر بچه را می‌زند یا به او فحش می‌دهد، بچه نیز تصور می‌کند که او هم می‌تواند این کار را انجام بدهد. باید یادآور شد که برنامه‌های تلویزیونی و بازی‌های کامپیوتری و سی‌دی‌ها نیز خشونت را تشدید می‌کند.

گاهی برای کودک از لحاظ درونی و فیزیولوژی اتفاقاتی رخ می‌دهد، مثلا بچه‌ای که بتازگی پرخاشگری می‌کند خواب و اشتهایش تغییر و کف دستش عرق می‌کند و دچار اختلال هورمونی می‌شود و تمام اینها نشانه‌ پرخاشگری است. گاهی پرخاشگری، بیماری یا گاهی رفتار آموخته شده است. اگر بیماری است، باید درمان مناسب برای آن در نظر گرفت؛ اگر آموزشی است باید منبع آموزش را شناخت؛ اگر علل آن والدین و محیط است باید شرایط را تغییر داد، اگر دیدن برنامه خشونت‌آمیز است، نباید کودک را با بی‌تفاوتی به این رفتار تشویق کرد. فراموش نکنید اگر فرزندان خود را در ارتباط با پرخاشگری مدیریت نکنیم، میزان پرخاشگری افزایش خواهد یافت.