سلامتی در سایه پنی‌سیلین

 الکساندر فلمینگ سال 1881 میلادی در اسکاتلند متولد شد. پدرش کشاورز فقیری از اهالی اسکاتلند بود. الکساندر کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. او از کودکی علاقه زیادی به مطالعه داشت، اما متاسفانه فقر و تنگدستی موجب شد نتواند در آکادمی چشم‌پزشکی‌ای که برادر بزرگش در آنجا درس می‌خواند، به تحصیلات خود ادامه دهد و از این‌رو مجبور شد در یک شرکت کشتیرانی مشغول کار شود. اما پس از این‌که چند سالی در این شرکت کار کرد و توانست پس‌اندازی را برای خود جمع کند، تصمیم گرفت تحصیلاتش را در رشته پزشکی ادامه دهد. پس از پایان تحصیلات نیز همچنان به تحقیق در زمینه ایمنی‌شناسی و مصونیت درباره انواع مختلف بیماری‌ها ادامه داد. در جنگ جهانی اول فلمینگ به عنوان پزشک نظامی، بیماران و مصدومان بسیاری را تحت درمان قرار داد. اما نکته‌ای که بیش از هر چیز مورد توجه او قرار گرفت این بود که اغلب مواد ضدعفونی‌کننده بیش از آن‌که میکروب‌ها را هدف قرار دهد، موجب از بین رفتن سلول‌های بدن می‌شود و به همین علت فلمینگ به این فکر افتاد که باید ماده‌ای وجود داشته باشد تا بتواند بدون آسیب رساندن به سلول‌های سالم، عوامل بیماری‌زا را از بین ببرد. تا این‌که سال 1928 میلادی این پزشک انگلیسی موفق به کشف پنی‌سیلین شد. اما از آنجا که فلمینگ نتوانست روشی را برای تصفیه و پالایش این ماده ارائه کند، این دارو تا 10 سال بدون استفاده باقی ماند و در آن زمان این کشف بزرگ چندان مورد توجه قرار نگرفت. تا این‌که سرانجام شرکت‌های داروسازی در این زمینه وارد فعالیت شدند و روش‌هایی را برای تولید این دارو ابداع کردند. در آغاز از پنی‌سیلین تنها برای درمان مصدومان جنگی استفاده می‌شد و از سال 1944 استفاده از این دارو برای معالجه افراد دیگر نیز مورد توجه قرار گرفت.

این دارو می‌تواند علیه طیف وسیعی از موجودات بیماری‌زای ذره‌بینی مؤثر باشد و حتی استفاده مقادیر زیاد پنی‌سیلین نیز هیچ ضرری برای بدن ندارد. کشف پنی‌سیلین انگیزه‌ تحقیق درباره دیگر آنتی‌بیوتیک‌ها بود و موجب شد داروهای دیگری با خواص مشابه نیز کشف شود. اما با وجود این‌که امروزه آنتی‌بیوتیک‌های مختلفی برای درمان بیماری‌ها تولید می‌شود، همچنان این دارو از پرمصرف‌ترین آنتی‌بیوتیک‌ها در سطح دنیاست. فلمینگ در 11 مارس (20 اسفند) سال 1955 میلادی از دنیا رفت.

مترجم:ندا جواد هراتی

منبع: Scinece history