دیابت و آسیب‌های ‌جنین

احتمال وقوع ناهنجاری‌های مادرزادی در چنین جنین‌هایی چند برابر جنین‌های معمولی است و این احتمال به بیشتر از 10 درصد می‌رسد. واضح است که راه مقابله با چنین مشکلی این است که خانم‌ها زمانی که تصمیم به باردار شدن می‌گیرند یا حتی زمانی که از راه‌های خیلی قطعی برای جلوگیری از بارداری استفاده نمی‌کنند، سالانه قند خونشان را کنترل کنند و در صورتی که قند خون ناشتای آنها بالاتر از100 بود، بدانند که در معرض دیابت هستند و البته در مقادیر بالاتر از 126 با تشخیص دیابت تحت درمان قرار گیرند. به این ترتیب می‌توان از ابتلا به ناهنجاری‌های مادرزادی به میزان زیادی پیشگیری کرد. این تمهیدات بخصوص در خانم‌هایی که احتمال ابتلای به دیابت در آنان بیشتر بوده مهم‌تر است. ‌خانم‌هایی که اضافه وزن دارند، خانم‌هایی که سابقه زایمان نوزادانی با وزن بالاتر از 4 کیلوگرم دارند، افرادی که در بستگان نزدیکشان دیابت نوع 2 وجود دارد و آنان که سابقه دیابت در زمان بارداری دارند در زمره این خانم‌های پر خطر هستند و باید با جدیت بیشتری احتمال وجود دیابت را در نظر داشت.

گاهی مادر باردار در ابتدای بارداری قند خون طبیعی دارد، ولی در اواسط بارداری به دلیل تغییراتی که حاملگی روی فیزیولوژی مادر ایجاد می‌کند دچار افزایش قند خون می‌شود. البته باید دانست که در دوران بارداری حتی قند ناشتای معادل 95 نیز بالاتر از طبیعی تلقی می‌شود. در صورتی که تشخیص دیابت بارداری برای مادر داده شود، ابتدا باید با رژیم مناسب که حاوی نشاسته و قند کم است در کنار ورزش منظم مورد درمان قرار گیرد ومادر باردار با دستگاه سنجش قند روزانه چند نوبت قند خون خود را بررسی کند. در صورتی که با این تمهیدات قند خون کنترل نشد داروهایی که مهم‌ترین آنها انسولین است، باید شروع شود تا سطح قند خون ناشتا در حد کمتر از 95 و قند خون بعد از غذا کمتر از 120 حفظ شود. ‌ در این صورت می‌توان امیدوار بود که عوارض دیابت بارداری که شامل بزرگ شدن جنین و خطر گیر کردن در کانال زایمان است به حداقل برسد.