پیشنهاد آخر!

از دست و زبان که بر آید / کز عهده شکرش به در آید

حالا این که دو موجود غیرزنده ــ اما مورد علاقه شدید بعضی از موجودات زنده ـ زبان نفهم هستند و بی‌اعتنا به سیاست‌های کارشناسانه بانک مرکزی، کماکان راه خودشان را می‌روند؛ این دیگر مشکل بانک مرکزی نیست. ما دکتر نیستیم؛ ولی به نظرمان مشکل از خودشان است.

با این حال خوشحالیم که اگرچه با وجود تمامی راهکارهای بانک مرکزی در این چند ماه اخیر، نرخ ارز و سکه باز هم در چند روز گذشته بشدت رکورد شکستند. اما عزیزان بانک مرکزی روحیه تلاشگر خودشان را از دست ندادند و نه‌تنها خودشان را نباختند، که باز دست به اتخاذ تدابیر تازه‌ای زدند....

ــ تدابیر تازه؟.........وای خدا....نه!....(این پارازیت را یک آدم مجهول الحالی وسط عرایض ما انداخت که تا آمدیم بفهمیم از کجا خوردیم؛ مثل نرخ ارز و سکه از دستمان در رفت!)

از قرار معلوم از حالا بدون داشتن فاکتور و اظهارنامه، هیچ‌کس نمی‌تواند ارز در اختیار داشته باشد یا اقدام به خرید و فروش آن کند. شهر هرت که نیست. هرکس هم که ارز زیادی دارد، باید هرچه سریع‌تر تحویل شعب بانکی دولت بدهد و برای خودش حساب باز کند. در همین راستا معاون بانک مرکزی اعلام کرده که: «دارندگان ارز بدون اظهارنامه تا 15 بهمن برای افتتاح حساب ارزی مهلت دارند.»

بسته پیشنهادی: به احتمال قوی ـ و بلکه اقوی ـ بازار ارز با این راهکارجدید الاحداث، یک مقداری کنترل خواهد شد و دست واسطه‌ها و دلال‌های کاذب از بیخ کوتاه خواهد شد؛ اما برای بازار سکه ظاهرا هنوز تدابیر تازه‌ای اندیشیده نشده یا ما اطلاع نداریم. فلذا این بارما برای کنترل نرخ سکه ـ که با سکته فقط یک حرف کم دارد ـ تدابیر تازه‌ای اندیشیده‌ایم که سریع عرض می‌کنیم:

1ـ حصول اطمینان: برای اطمینان یافتن از تازه بودن هر تدبیر اتخاذی حتما به تاریخ تولید و انقضای آن توجه نماییم. ای بسا ما از سر دلسوزی یک تدبیری اتخاذ کنیم که به نظرخودمان ظاهرا تازه می‌آید، اما تاریخش گذشته باشد. مثلا طرف تدبیر تازه‌ای می‌اندیشد که:«به مو گفتی صبوری کن صبوری»؛ در حالی که تاریخ صبوری تمام شده و طرف تازه می‌فهمد که:«صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد.»

2ـ امضا کردن: یک شایعاتی چند وقت پیش در رسانه‌ها مطرح شد که گویا شورای پول و اعتبار، یک مصوبه‌ای را تنظیم کرده که سود بانکی سپرده‌های ملت،حداقل 21 درصد بشود که بعد‌ها گفته شد رسانه‌ها برداشت درستی نکردند و منظور چیز دیگری بوده که به سپرده‌های مردم ربطی ندارد. خب بیاییم فرض کنیم که یک همچین مصوبه‌ای بوده و برداشت رسانه‌ها هم درست بوده؛ فرض محال که محال نیست. بعدش سریعا زیر همین مصوبه را دولت یک امضای ناقابلی بندازد. یک دفعه دیدید که در همان عالم فرض، کلی نقدینگی به سمت بانک‌ها سرازیر شد. از ما گفتن!

رضا رفیع