وقتی عظیمی، راوی می‌شود

وقتی او در برنامه‌ای مثل رادیو هفت می‌آید و همان فیلم‌هایی را که دیده‌ایم، یک بار دیگر از نگاه خودش تعریف می‌کند، باز هم آنقدر جذابیت دارد که با او همراه شویم.

اصلا تعریف کردن قصه یک فیلم یک هنر است. این‌که چطور بخواهی به قصه ورود کنی، آدم‌های فیلم و تمایلاتشان را روایت کنی، بدون این‌که مخاطب کلافه نشود، حتما خودش هنری است که ما کمتر به آن پرداخته‌ایم.

عظیمی با این چند فیلمی که برای مخاطب روایت کرده، نشان داده که تا چه اندازه نکته‌بین است و ظرایف را بخوبی دیده است.

وقتی او فیلم «بچه» چارلی چاپلین را برای ما روایت می‌کرد و به صحنه معروف آن فیلم اشاره کرد که چگونه در صحنه‌ای سگی پرواز می‌کند، شگفتی‌اش را پنهان نکرد که چگونه 90ـ80 سال پیش آنها توانسته‌اند چنین صحنه‌ای خلق کنند، بدون آن‌که طناب‌ها و سیم‌هایی که به جانور وصل است، دیده شود البته از نگاه او که یک انیمیشن‌ساز است، چنین صحنه‌ای آن هم در آن سال‌ها فوق‌العاده کار شده است.

یکی دیگر از فیلم‌هایی که عظیمی در برنامه رادیو هفت «بازتعریف» کرد، فیلم معروف لوک بسون یعنی لئون بود.

عظیمی بعد از تعریف داستان فیلم از تعلق خاطرش به بازیگر اصلی فیلم یعنی ژان رنو گفت و این که در یکی از جشنواره‌های خارجی موفق شده این هنرپیشه را از نزدیک ببیند؛ در حالی که عده زیادی مشغول عکس گرفتن با این هنرپیشه نامدار هستند.

بعد از مدتی کلنجار رفتن با خودش تصمیم می‌گیرد خجالت را کنار بگذارد و او هم مثل دیگران عکسی با این هنرمند بگیرد بنابراین دوربینش را بیرون می‌آورد و یک نفر برای گرفتن عکس به کمک او می‌آید و عظیمی می‌رود کنار ژان رنو تا از او عکس بگیرد، اما هرچه نگاه می‌کند، اثری از مرد و دوربینش نمی‌بیند.

چیزی نمی‌گذرد که عظیمی متوجه می‌شود دوربینش به سرقت رفته است، اما نکته بامزه اینجاست که بعدها متوجه می‌شود شخصی که به عنوان ژان رنو در جشنواره حضور دارد و همه با او عکس می‌گیرند، اصلا «ژان رنو نبوده است»!

وجود برنامه‌هایی که سینما را از نگاه دیگری به مخاطب می‌شناسد، می‌تواند مخاطب را با سویه دیگری از این هنر سرگرم‌کننده و جهانی آشنا کند.

تعریف قصه فیلم از رادیو هفت توسط هنرمندان نام‌آشنا، یکی از آن شیوه‌هایی است که بیننده را در درک بهتر یک فیلم کمک خواهد کرد.

مهدی غلامحیدری - دبیر گروه رادیو و تلویزیون