بچه‌ها هم احساس می‌کنند

وقتی این بچه‌ها بزرگ‌تر می‌شوند، احساساتشان هم رشد می‌کند و مهارت‌هایی را در اختیار آنها می‌گذارد که برای زندگی در دوره بزرگسالی به آنها نیاز دارند.

در حالی‌که بچه‌ها با احساساتی خاص متولد می‌شوند، اما نحوه رشد و توسعه یافتن این احساسات به برخورد و آموزش‌هایی که از اولین پرستارهایشان می‌گیرند ارتباط دارد. این موضوع بخصوص در یک سال اول زندگی کودک اهمیت ویژه‌ای دارد و پدر و مادر که معمولا اولین پرستارهای کودک هستند، می‌توانند به او بیاموزند دنیا مکانی امن است که او می‌تواند در آن زندگی کند. این احساس امنیت، پایه و اساسی مناسب برای رشد دیگر احساسات کودک است و کمک می‌کند او به بهترین شیوه به این احساسات پاسخ دهد.

بچه‌ها در همان دوران نوزادی و شیرخوارگی، در آغوش پدر و مادر آرام می‌گیرند و زمانی که غریبه‌ای را می‌بینند، با اضطراب و ناراحتی شروع به گریه می‌کنند. این نشان می‌دهد که بچه‌ها از همان ماه‌های اول پس از تولد هم این حس را می‌شناسند و می‌دانند با افرادی که نزدیکشان هستند و آنها را می‌شناسند راحت خواهند بود.

وقتی بچه‌ها از دوران نوزادی و شیرخوارگی وارد مرحله‌ای جدید می‌شوند و به اصطلاح کودکان نوپایی هستند، احساس می‌کنند از پدر و مادر و حتی خواهر و برادرها جدا شده‌اند. البته چون این دوران، مرحله‌ای کاملا جدید و تازه در زندگی کودک است، ممکن است در اثر برخوردهای اشتباه والدین، سرخورده شده یا با بدرفتاری‌هایش موجب اعتراض پدر و مادر شود.

بنابراین در این سال‌ها هم فکر نکنید کودک متوجه نیست و می‌توانید با او هر برخوردی داشته باشید. برعکس، در این دوران باید به رفتارتان بسیار توجه کنید تا در آینده مشکلی نداشته باشید.

در هر حال، این تصور که کودکان حس نمی‌کنند و نمی‌فهمند در اطرافشان چه می‌گذرد، کاملا اشتباه است و می‌تواند زمینه‌ساز ایجاد مشکلاتی جدی در آینده شود.